સાચી તાકાત

• એક વાર્તા… બે ભાષામાં!
• Harish Nayak
• શાકાહારનો મહિમા જાતે જ જોઈ લો. આપને જે ખેંચે છે એ ઘોડો પણ શાકાહારી છે. આપને ઘોડાને તથા ગાડીને જે રોકે છે તે આ માનવી પણ શાકાહારી છે. શાકાહાર શાંત તાકાત છે, અહિંસક તાકાત છે.

દ યા અને આનંદ ભેગા થાય તો દયાનંદ બને. દયાનંદ મોટા સંત થઈ ગયા. શાકાહારના તેઓ હિમાયતી. માંસાહારને તો પાપ જ ગણે.
ગોરાઓની હકૂમત વધતાં માંસાહાર વધી ગયો. લોકોમાં માંસ ખાવાનો મહિમા ફેલાયો. માંસ ખાનારા પોતાની જાતને મોટા અને તાકાતવાળા સમજતા થઈ ગયા.
એક વખત દયાનંદજીની કથા ચાલતી હતી. એક ગોરો અધિકારી એ જગાએ પહોંચી ગયો. દયાનંદજીની વાત સાંભળી.
દયાનંદજીનું ભાષણ પૂરું થયું.
ગોરો કહે - મહારાજ ! શરીર તો તાકાતવાળું લાગે છે. શું મન પણ એવું મજબૂત ખરું ? અને શરીરની આ તાકાત ભાજીપાલાની છે કે પછી બીજી કોઈ ચીજની ?
ગોરાએ સંતને ઘણી એવી વાતો કહી. દયાનંદજી મજાક સમજી ગયા.
ગોરાજી સમય થતાં જવા લાગ્યા. પોતાની ઘોડાગાડીમાં બેઠા. ઘોડાને ચાબુક મારી.
પણ ઘોડો ટસથી મસ ન થયો. એ હણહણીને રહી ગયો. કેમે કરીને તે ચાલે જ નહિ.
છેવટે ગોરાએ પાછળ જોયું.
નવાઈ પામી ગયો તે.
સંત દયાનંદ ગાડી પકડીને ઊભા હતા. તેમણે જોરથી ગાડી પકડી રાખી હતી. ગાડી ચાલે શેની ? ઘોડો ખેંચી પણ શેં શકે?
ગોરાજી કહે - સંત તમે ? આ શું કરો છો ?
દયાનંદજી કહે - આપના સવાલોનો જવાબ આપું છું. અમને નાહકના વિવાદમાં પડવાની આદત નથી. પણ આપ જોઈ શકો છો આ તન અને આ મનને. બંને તાકાતથી ભરેલાં છે. શાકાહારનો મહિમા જાતે જ જોઈ લો. આપને જે ખેંચે છે એ ઘોડો પણ શાકાહારી છે. આપને ઘોડાને તથા ગાડીને જે રોકે છે તે આ માનવી પણ શાકાહારી છે. શાકાહાર શાંત તાકાત છે, અહિંસક તાકાત છે. માંસાહાર શિકાર અને લડાઈની તાકાત છે.
શાકાહારનો મહિમા ગોરા સુધી પહોંચી ગયો. તેણે માંસાહાર છોડી દીધો. આજીવન શાકાહારી બનવાની ટેક લઈ લીધી. દયા અને આનંદનો તે સાથી બની ગયો.

True Strength

W hen compassion (Daya) and bliss (Anand) come together, Dayanand is formed. Dayanand became a great saint.
He was an advocate of vegetarianism.
He considered non-vegetarianism an absolute sin.
As the rule of the British grew, meat-eating increased. The prestige of eating meat spread among the people. Meat-eaters began considering themselves superior and powerful.
Once, Dayanandji's discourse was going on. A British officer arrived at that place. He listened to Dayanandji's words.
Dayanandji's speech came to an end.
The Britisher said: "Maharaj! The body appears powerful. Is the mind just as strong? And is this physical strength from leafy vegetables, or from something else?"
The Britisher said many such things to the saint. Dayanandji understood the mockery.
When it was time, the Britisher began to leave. He sat in his horse carriage. He whipped the horse.
But the horse did not budge an inch. It merely neighed. By no means would it move forward.
Finally, the Britisher looked back.
He was astonished.
Saint Dayanand was standing there holding the carriage. He held onto the carriage firmly. How could the carriage move? How could the horse even pull it?
The Britisher said: "You, Saint? What are you doing?"
Dayanandji said: "I am answering your questions. We do not have the habit of engaging in pointless arguments. But you can see this body and this mind. Both are filled with strength. Behold the greatness of vegetarianism for yourself. The horse that pulls you is also a vegetarian. This man, who stops both you, your horse, and your carriage, is also a vegetarian. Vegetarianism is a calm strength, a non-violent strength. Meat-eating is the strength of hunting and fighting."
The glory of vegetarianism reached the Britisher. He gave up meat-eating. He took a vow to remain a vegetarian for life. He became a companion of compassion and bliss.