વાચકની કલમ .

શમણું

શમી સાંજે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

ચાંદ રાતે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

એકાંતમાં જુની વાતો

વાગોળતાં હતાં ત્યારે

યાદ સાથે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

બપોરે જમ્યા પછી એક

ઝોકું આવ્યું ને ત્યાં તો

દિવસ માથે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

મૌનની ચાદર ઓઢીને

જરા વાર બેઠાં હતાં ને

જાતે જાતે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

શિયાળામાં કોમળ તડકાથી

શરીર શેકતા ત્યાં

હવા હારે એક શમણું

આવ્યું કે તમે મારા ઘરે

દર્શિતા બાબુભાઈ શાહ (અમદાવાદ)

સંબંધોના નામે બધુંય

પોકળ નીકળ્યું

સોનુ સમજીને સાચવ્યું

ને પિત્તળ નીકળ્યું

દૂરથી નીરખ્યું તો

નિર્મળ નીર ભાસ્યું

આખરે તો એ ઝાંઝવાંનું

જળ નીકળ્યું

પ્રેમ સમજીને જિંદગાની

કરી બરબાદ

આખરે તો 

એ બેવફાઈનું

છળ નીકળ્યું

શરાબ સમજીને પીધા

કર્યો જિંદગીભર

આખરે તો એ ઝેર

હળાહળ નીકળ્યું

મોતી સમજીને સ્પર્શ

કરવા ગયો હતો

અડક્યો તો એ પરોઢનું

ઝાકળ નીકળ્યું

તૂટેલું હતું 'અજનબી'ના

ઘરનું છાપરું

ને લ્યો ઉપરથી વરસતું

વાદળ નીકળ્યું

પ્રવિણકુમાર લવજીભાઈ પારઘી

'અજનબી' (વિરમગામ)

  ક્યાં સુધી?

તારું ને મારું - મારુંને ત્યાં ક્યાં સુધી

માનવી માનવીમાં આ

જુદાપણું જ્યાં સુધી? કૃશ બદન થોથરાતી

જીભ લાકડીનો ટેકો

આ દશામાં મોતને પડકાર ક્યાં સુધી?

રેતીની ઇમારત જેવું

જીવનનું અસ્તિત્વ 

એને સમારું ક્યાં સુધી

સંઘારુ ક્યાં સુધી?

વિચારો પર વિચારો

મોજાની જેમ અથડાઈ

મનને કિનારે બધાને ધારું ક્યાં સુધી?

ચિત્કાર તોય સાંભળે

નહીં સ્મશાને આવનારા

જલુ છું જલુ છે એમ હવે પોકારું ક્યાં સુધી?

મણિલાલ ડી. રૂઘાણી (રાણાવાવ)

સંગ તેવો રંગ

પમાય જેવો સંગ

એવો લાગી જાય રંગ

સંતોની સોબત થાવે

આતમ ઉન્નતિ પાવે

દુર્જનનો મળે સાથ

ગણાય દુઃખનો એ પાથ

છાશની ટીપુ પમાય

દૂધ ત્યારે બડી જાય

'લઘુગોવિંદ' વિચારો

જાગૃતિ રાહે સંચારો

ધનજી છેડા 'લઘુગોવિંદ' (કલ્યાણ)

મારી એકલતા

ટોળામાં,

વધુ ને વધુ એકલી થતી

મારી એકલતા,

અકળાય છે,

મુંજાય છે,

ટોળાં વચ્ચે ભીંસાય છે,

આમથી તેમ અથડાય છે.

બેબાકળી બનીને જોવે છે,

દરેક ચહેરો મારું

પ્રતિબિંબ શોધતી

સૂચિતા કપૂર (ભાવનગર)

અમારા દર્દ ખુશખુશાલ છે

ખુદને વિખેરીને બેઠો છું

સમેટવાનું બાકી છે

ખંજર ખુલ્લી છે અને

ભેટવાનું બાકી છે

દિલ પર તો મરહમ

લગાવી દીધો એમણે

પણ જખ્મ આપવાનું

બાકી છે

લાગે છે અમારું દર્દ,

સુંકુન બનીને માનશે

એણે હવે દર્દની હદ

વટાવવાનું બાકી છે

અમારા ખ્વાબ હજુ

સફરમાં છે

હકીકતમાં એને દર,દર

ભટકવાનું બાકી છે

ખરેખર તો અમારા ખ્વાબને

ગુજરી ગયે વર્ષો વીતી ગયા

હકીકત એ છે કે એ 

હકીકતને સ્વીકારવાનું બાકી છે

અમારાથી તો અમારા દર્દ

પણ ખુશખુશાલ છે

રહી વાત સુકૂનની તો

એને પૂંછવાનું બાકી છે

અમારા આંશુ એ અમારી

હમદર્દી પણ ગુમાવી દીધી

દર્દની વાત એ છે કે આ

વાત પર ફક્ત 

હસવાનું બાકી છે

જિંદગી માત્ર સૂન્યના

સરવાળા કરતી રહી

આમાં વધ્યું એજ જે

મેળવવાનું બાકી છે

સોલંકી રાકેશ સવિતાબેન 'શબ્દ'

 (નવા વાડજ)

મને ગમે

બારીના પડદા પાછળ

રમતાં સૂર્યના કિરણો

સ્તન પર ફરતી નવજાત

શિશુની નાજૂક આંગળીઓ

ઘુવડના અવાજ જેવી

પુરમ શાંતિ

ભૂરા ઘાસમાં ભડકે

બળતો તડકો

કોઈ ભર ઊંઘમાં ધીરે

ધીરે જગાડે એ પ્યાર

એર હોસ્ટેસનું

નોકરીયાત સ્મિત

હાઈવે પર દોડતી

ગાડીઓનો શ્વાસ અવાજ

ટપાલીની સાઇકલની ઘંટડીનો ટ્રીન ટ્રીન

પ્રાયમસ સળગાવતા

પ્રથમ ભક ભક ટયુન

બાથરૂમમાં લૂંગડા ધોતા

ધોકાનો ધબ ધબ અવાજ

વરાળ ઇન્જિનનો ભકછૂ ભકછૂ અવાજ

દોહાતી ગાયની બોગણોમાં

પડતી દૂધની શેરનો અવાજ

સળગતી સગડીમાંના

કોલસાનો તેડતડીયો અવાજ

સળગતી સગડીમાંના

કોલસાનો તડતડીયો અવાજ

તાવડામાં પડેલું વડુ પડે

ત્યારે થતો છમ છમ અવાજ

ગુલાબી શિયાળાની

એ પાગલ ઋતુની હૂંફ

સાગરના મોઢામાં

ઉછળતી ફિણમાં નહાવું

સમયનાં ચેકમાં આળસની

રકમ ભરવાનું

આંખની આંજેલી ઝાકળે

ઊંઘને બોલાવવાનું

તપેલીમાંથી ગરમ ઊભરાતી ફીણ

વહેલી સવારે ડેલામાંથી

જંઘરની ગરગરાટી

અટૂલો સૂનકાર શેરીમાં

સમાધી લગાવી બેઠેલો ઓટલો

છાસનું વલોણું-ગોવાડીયાનો

ડચકારો, મેલની સીટી

જમવા માટે સાદ પાડતી મા'ની બૂમ

ખીચડી, કઢી, છાશના સબડકા

પહેલા જ વરસાદે નેવેથી

ટપકતા પાણીનું સંગીત

અંધજનોના ટેરવે બ્રેઈલ

લીપીની ફૂટતી આંખો

દરીયા કાંઠે સફેદ રેતીનો સ્પર્શ

દોડતી બસમાંથી સરકતી

બિલ્ડિંગોની વણઝાર

નાનપણમાં રમાતી વિવિધ રમતો

દિનકર ખીમજી ગડા (મુલુંડ)