Last Update : 14-August-2012, Tuesday

 

વાર્તા - કાયાકલ્પ

ટ્રેન સ્ટેશન પર પહોંચી કે તરત હું બીજા મુસાફરોને લગભગ ધક્કા મારતી નીચે ઊતરી. રજાઓ હોવાથી રોજ કરતા આજે વધારે ભીડ હતી. ભીડની ચંિતા કર્યા વગર હું એટેચી હાથમાં લઈ રેલવે પ્લેટફોેર્મમાંથી બહાર નીકળી. હું જલદી જલદી ઘેર પહોેંચી જવા માગતી હતી. મમ્મી, ભાભી અને ભાઈ બધાં મને જોઈને કેટલા ખુશ થશે! ગયા મહિને જ અઠવાડિયું રહીને ગઈ હતી. ત્યારે મમ્મી અને ભાભી તો રડી જ પડેલા. જ્યાં સુધી એ આંખો સામેથી દૂર ન થયાં, ત્યાં સુધી હું એમને આંખો લૂંછતી જોઈ રહી. આખા રસ્તે એમનું આ રીતે વિદાય કરવાનું મને ખટકતું રહ્યું. સોસાયટીના દરવાજા પાસે રિક્ષા ઊભી રખાવી હું નીચે ઊતરી. મારું હૃદય ખુશીથી ધડકવા લાગ્યું. એટેચી હાથમાં લઈ હું ફટાફટ દાદરો ચડી ગઈ.
ડોરબેલ વગાડતાં જ ભાભીએ બારણું ખોલ્યું. હું વ્હાલથી એમને વળગી પડી. મને જોેઈને એ ખરેખર ચોંકી ગયાં. અંદરથી મમ્મીનો અવાજ સંભળાયો, ‘‘મંજરી, કોણ આવ્યું છે?’’
‘‘હું છું મમ્મી.’’ કહેતા જ હું મમ્મીને વળગી પડી. મારી આંખો દીપા અને રંિકુને શોધવા લાગી. ભાભીએ ક હ્યું કે, ‘‘એ બંને એમના પપ્પા જોડે બજારે ગઈ છે. હમણાં જ આવશે.’’
હું બાથરૂમમાં હાથ-મોઢું ધોવા ગઈ, એટલામાં ભાભીએ ગરમાગરમ આલુપરોઠાં ટેબલ પર મૂક્યાં. મેં કહ્યું ‘‘ભાભી, તમને ખબર હતી કે હું આવવાની છું? મારા ભાવતા પરોઠાં બનાવ્યા ંછે.’’
એ માત્ર થોેડું મલક્યા. મારો નાસ્તો પત્યો નહોતો એટલામાં મોટા ભાઈ આવી ગયા. દીપા અને રંિકુ તો મને જોઈને ‘ફઈ આવ્યા. ફઈ આવ્યા.’’ કહી મારી પાસે દોેડી આવી. ભાઈના હાથમાં એક-બે થેલીઓ હતી. એમને રસોડામાં મૂકી એ મારી પાસે બેઠા. બાળકો હજી મારા ખોેળામાં જ બેઠાં હતાં. મેં બંનેને નીચે ઉતારી એટેચી ખોલી. બંને માટે હું એક એક ફ્રોક લાવી હતી. બંને ફ્રોક એકસરખી ડિઝાઈનના હતા. બસ, રંગ અલગ અલગ હતા. ફ્રોક જોઈને બંને બહુ જ ખુશ થઈ ગયા. મોટા ભાઈ કહેવા લાગ્યા, ‘‘તું દર વખતે એમના માટે કંઈકને કંઈક લઈ આવે છે. ખોટા ખર્ચા શા માટે કરે છે?’’
મેં કહ્યું, ‘‘એમાં ખર્ચાની ક્યાં વાત છે? મારી ભત્રીજીઓ માટે તો લાવી છું. તમે મારા માટે કેટલું બઘું કરો છો?’’
‘‘એ તો મારી ફરજ છે કે ગાંડી, વિજયને કેવું લાગે? જ્યાર આવે છે ત્યારે કંઈને કંઈ લઈ આવે છે. અરે હા, વિજય શું કરે છે? નોકરી બરાબર
ચાલે છે ને?’’
‘‘બસ, મજામાં છે. કામ થોડું વધારે રહે છે, પણ એમને ગમે છે.’’
વાતચીત ચાલતી રહી. ભાઈ મને બીજા પણ પ્રશ્ન કરતા રહ્યા, ‘‘તારા અહીં આવવાથી વિજયને પાછળથી કોઈ તકલીફ તો નથી પડતી ને?’’
મેં આ વિશે ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું. થોેડા દિવસ ત્યાં રહું ના રહું ત્યાં તોે મને પિયરની યાદ આવી જાય અને હું વિજયને પૂછીને અહીં આવી જાઉ છું. એમણે મને ક્યારેય ના પણ નથી પાડી અને પાછું ભાઈભાભી મને જોઈને કેટલા ખુશ થઈ જાય છે!
ભાઈની તો હું બહુ જ લાડકી છું. ઉંમરમાં એ મારાથી બહુ મોટા હોવાથી હું એમને પહેલેથી ‘મોટાભાઈ’ જ કહું છું. એમના લગ્ન થયાં ત્યારે હું ૧૨ વર્ષની હતી. ભાભી પણ આવ્યા પછી મને બહુ જ પ્રેમથી રાખતા. મમ્મી આ જોઈને બહુ ખુશ થતા. ભાભી મારી નાનામાં નાની વાતની પણ કાળજી રાખતા. એ જ્યાં જતાં ત્યાં મને સાથે લઈ જતા. ભણવામાં પણ મને ન આવડે તો શીખવાડતાં. પોેતાના બાળકની જેમ જ મને રાખતા. આટલો બધો પ્રેમ હોવા પાછળનું કારણ એ પણ હતું કે લગ્નને ઘણાં વર્ષ થઈ ગયાં હોવા છતાં એમને બાળક નહોતું. પોતાની બધી મમતા એ મારા પર જ વરસાવી દેતાં.
હું કોલેજ જવા લાગી હતી. ભાઈ એમના કામમાં પરોવાયેલા રહેતા. મમ્મી રોજના કામમાં ગૂંથાયેલી રહેતી. ભાભી ઘણીવાર એકલા પડી જતાં એમને ઉદાસ જોઈને મને પણ દુઃખ થતું. હું એમને બધી રીતે ખુશ રાખવાના પ્રયત્ન કરતી. એ દિવસોમાં મેં મમ્મી પાસેથી સાંભળ્યું હતું કે ભાભી મા બનવાના હતા. કેટલી બધી ખુશી થઈ હતી! રંિકુ એક વર્ષની થઈ પછી દીપાનો જન્મ થયો. બંનેના આવ્યા પછી પણ ભાભીની મારા પ્રત્યેની મમતા જરા પણ ઘટી નહોતી, ઊલટી વધી ગઈ હતી. મારી બી.એ.ની પરીક્ષાઓ પૂરી થઈ ગઈ હતી. ભાઈભાભી તો ઈચ્છતાં હતાં કે હું એમ.એ. કરું, પણ મમ્મી હવે પરણાવી દેવા માગતી હતી. મારી પણ આગળ ભણવાની ઈચ્છા હતી. ભણવા કરતા વધારે તોે મને મમ્મી, ભાઈ અને ભાભીથી છૂટા પડવાનું દુઃખ હતું. ‘હું બધાને છોડીને કેવી રીતે જઈ શકીશ? ના, હું એમનાથી દૂર ન રહી શકું.’ હું મારી સાથે જ વાત કરતી અને પછી રડી પડતી. મેં લગ્ન ન કરવા માટે બહુ જીદ કરી, પણ મમ્મી આગળ મારું કશું ન ચાલ્યું. ભાભીએ મને સમજાવી હતી કે, ‘‘લગ્ન પછી પણ તું જ્યારે ઈચ્છે ત્યારે અમને મળવા આવી શકીશ, પછી ચંિતા કરવાની શી જરૂર છે?’’ બધાંની ઈચ્છા સામે મારે નમવું પડ્યું. વિદાય વખતે હું ભાઈભાભીને વળગીને કેટલી રડી હતી! મમ્મી શાંત પાડવા પ્રયત્ન કરતી અને હું રડતી રડતી ચાલી ગઈ હતી.
વિજયને ખબર હતી કે હું ઘરમાં બધાંની કેટલી લાડકી છું. પહેલી રાત્રે જ મેં એમને એક વાત માટે મનાવી લધા હતાં અને તે એ કે એમણે મને કદી પિયર જતાં રોકવી નહીં. એ એમની મોટાઈ છે કે એમણે કદી કદી મને આવવાની ના નથી પાડી. બે દિવસ સાસરે રહીને હું પાછી આવી હતી. વિજય પણ મારી સાથે જ આવ્યા હતા. એ તો એક દિવસ રહીને પાછા જતા રહ્યા હતા, પણ હું ેતેમની સાથે ગઈ નહોતી. એક અઠવાડિયું અહીં રહી હતી અને પછી વિજય આવીને મને લઈ ગયા હતા. એ પછી તો આ નિયમ જ થઈ ગયો હતો. હું એક અઠવાડિયું વિજય પાસે રહેતી અને એક અઠવાડિયું પિયર. ધીરે ધીરે અઠવાડિયે અઠવાડિયે આવવાનું તો બંધ થઈ ગયું, પણ મહિનામાં એક આંટો તો હોય જ. મને વિજયથી દૂર રહેવામાં બહુ તકલીફ નહોતી પડતી. ગયા મહિને જ હું આઠ દિવસ રોકાઈ હતી. કાલે અચાનક જ મને થયું કે દીપાને રજાઓ પડી ગઈ હશે. ચાલને હું પણ એની સાથે થોેડા દિવસ રહી આવું. બસ, વિજયને પૂછયું અને આજે સવારની ગાડીમાં આવી ગઈ. મોટા ભાઈ થોડી વાર મારી પાસે બેઠા પછી બહાર જતા રહ્યા. ભાભીનો ચહેરો થોડો ઉદાસ લાગ્યો. વિચાર્યું કે કદાચ થાકી ગયાં હશે. રંિકુ અને દીપાને લઈને હું મમ્મીના રૂમમા આવી. થોડીવાર એમની સાથે વાતો કરી પછી બપોરે જમીને સૂઈ ગઈ. સાંજે ઊઠીને રંિકુ અને દીપાને તૈયાર કરી. હું પણ નાહીધોઈને તૈયાર થઈ ગઈ. બંનેને બગીચામાં ફરવા લઈ ગઈ.
હું દીપા અને રંિકુને રમતી જોઈ રહી હતી, એટલામાં મેં નીલાને મારી તરફ આવતી જોઈ. બહુ જુદી લાગતી હતી. એકવડિયા બાંધાની નીલા હવે ભરાવદાર લાગતી હતી. પહેલાં કરતાં રંગ પણ ઊઘડ્યો હતો. પહેલાં તો હું ઓળખી જ નહોતી શકી. મારાં લગ્ન પછી એના લગ્ન થયાં હતાં. વડોદરાથી ખાસ એના લગ્નમાં હાજરી આપવા આવી હતી. લગ્ન પછી બે વર્ષ આજે એને જોઈ. મારી નજીક આવતાં જ એણે પૂછ્‌યું, ‘‘મને ઓળખી કે નહીં?’’
‘‘તને તો ઓળખી જ જાઉં ને.’’ એવું કહેતા મેં એનો હાથ પકડી મારી પાસે બેસાડી.
અમે ઘાસ પર બેસીને વાતો કરવા લાગ્યા.
‘‘તું તારાં મમ્મીને મળવા નથી આવતી? લગ્ન પછી મળી જ નથી?’ મેં પૂછ્‌યું.
‘‘આવું છું ને. હા, આ વખતે દસ મહિના પછી આવી છું.’’
‘‘દસ મહિના?’’ મને બહ ુનવાઈ લાગી.
‘‘કેમ? એમાં નવાઈ પામવા જેવું છે શું?’’
વચ્ચે મમ્મી અને ભાઈ મળવા આવ્યાં હતાં અને પાછું ઘર માંડીને બેઠાં હોઈએ એટલે વારેવારે તો ક્યાંથી નીકળાય? રજાઓ હોય ત્યારે સાસરે જવાનું થાય. એકબે વાર મયૂર સાથે ભારતભ્રમણ પણ કરી આવી છું, પણ તને કેમ નવાઈ લાગી?’’
‘‘બસ એમ જ. તું મને મળી નથી ને એટલે. હું તો ઘણીવાર આવતી રહું છું.’’ મેં કહ્યું.
‘‘તું આવતી હોય ત્યારે હું અહીં આવી ન હોઉં કાલે ભાભી મળ્યાં હતાં. એવું કહેતાં હતાં કે તું ગયા મહિને આવી હતી. હમણાં કદાચ નહીં આવે. આ તો સારું થયું કે આજે અહીં મળી ગઈ. ભાભી કહેતાં હતાં કે એ લોકો ક્યાંક બહારગામ ફરવા જવાના છે. તું પણ સાથે જવાની છે?’’
‘‘ના... હું તો ક્યાંય નથી જવાની. ભાઈ-ભાભીએ તો મને કહ્યું નથી કે એ લોકો બહાર જવાનાં છે. આજે સવારે સવારે જ હું આવી. કદાચ એમણે જવાનું માંડી વાળ્યું હશે.’’ મેં કહ્યું.
‘‘પણ એ તો કહેતાં હતાં કે રિઝર્વેશન પણ કરાવી લીઘું છે. છેલ્લા ઘણા વર્ષોથી ક્યાંય ગયાં જ નથી. બાળકોને પણ ફરવા મળશે. સારું ચાલ, હું નીકળું. મુન્નાને મમ્મી પાસે મૂકી આવી છું. ઘેર મળવા આવીશ. તું અહીં રોકાવાની છે ને?’’ કહીને નીલા ત્યાંથી નીકળી ગઈ. હું ઉદાસ થઈ ગઈ. ભાઈભાભીને જવાનુ ંહતું તે મને કહ્યું કેમ નહીં? ભાભી કદાચ એટલે જ ઉદાસ લાગતાં હશે. એમને કાલે જવાનું છે અને આજે હું આવી ગઈ છું.
રંિકુ અને દિપા હજુ પણ રમતી હતી. આજે પહેલીવાર હું વિચારી રહી હતી કે હું જ્યારે જ્યારે અહીં આવું છું, મારી જ અનુકૂળતા જોઉં છું. ક્યારેય એવું નથી વિચાર્યું કે ભાભીને પણ પિયર જવાનું હોય. મોટા ભાઈને કોઈ કામ હોઈ શકે છે. એમની પણ કોઈ લાચારી હોઈ શકે છે. લગ્ન થઈ ગયાં તોય હજુ હું એ જ બાળપણમાં જીવી રહી છું. જ્યારે આવું છું ત્યારે એવું માનું છું કે બધા જાણે મારા આવવાની રાહ જોઈને બેઠાં હશે. વિજયનો પણ મેં કદી વિચાર નથી કર્યો. એમને પણ થતું હશે કે ભાઈના બોલાવ્યા વગર હું દર વખતી નીકળી પડું છું. મારા અહીં આવવાથી એમને પણ કેટલી અગવડ પડતી હશે? જમવાનું, કપડા, આખા ઘરને સંભાળવું, કેવી રીતે કરતા હશે બઘું...?
નીલા કહેતી હતી કે એ સાસરે પણ જાય છે અને મયૂર સાથે ફરવા પણ. હું તોે માંડ એકાદ વાર જ સાસરે ગઈ છું. વિજયને પણ એવું કહ્યા કરું છુ ંકે, તમારી પાસે તો રહું છું. આ પણ સાસરું જ છે ને? એમની સાથે ફરવા જવા વિશે પણ મેં કદી નથી વિચાર્યું . એટલે સુધી કે હનીમૂન માણવા પણ અમે ક્યાંય બહાર નહોતા ગયા. વિજય સાથે.... ફક્ત વિજય અને હું , બહાર જવાની કેટલી મજા આવત? એમને પણ આ અઠવાડિયે ત્રણ રજાઓ છે. હું અહીં દોડી આવી છું અને ત્યાં એકલા હશે. અહીં ભાઈભાભીને પણ બહાર જવાનું છે.
આજે પહેલી વાર મને મારી ભૂલ સમજાઈ હતી. પિયરમાં ગમે તેટલો પ્રેમ મળે, પણ લગ્ન પછી થોેડું પરિવર્તન તો આવી જ જાય. હું તો પહેલાંની જેમ જ વિચારતી રહી. વિજયે પણ કદી મને ના નથી પાડી. આ તો એમનું મન મોટું છે, મારે તોે સમજવું જોઈતું હતું. નીલા કેટલી ખુશ લાગતી હતી! આટલા મહિના પછી આવી છે તોય એના મનમાં કોઈ દુઃખ નથી. એક બાળકની મા પણ બની ગઈ છે. આ જવાબદારીથી પણ મેં મારી જાતને દૂર રાખી છે. આ ભૂલ ન કરી હોત, તો કદાચ હું મારા ઘરમાં મન લગાવી શકી હોત. વગર બોલાવ્યા વારે વારે અહીં આવવાનું મને દુઃખ થઈ રહ્યું હતું. ભાઈભાભીનું નિમંત્રણ મળ્યા પછી વિજયને લઈને આવતી હોત, તો કેટલું સારું લાગત!
મારી આંખોે ભીની થઈ ગઈ. મંેં રંિકુ અને દીપાને બોલાવી. બંને રમીને થાકી ગઈ હતી. ઘેર પહોંચી ત્યારે ભાભી કબાટમાં કપડાં પાછાં મૂકતા હતા. એમનો ચહેરો વઘુ ઉદાસ થઈ ગયો હતો. એમની મહાનતા છે કે એમણે એકવાર પણ એવું કહ્યું નથી કે એમને કાલે જવાનું છે. મારી ખુશી માટે એ અંદરને અંદર બઘું સહન કર્યે જતાં હતાં. મેં ભાઈના મોઢેથી એવું સાંભળેલું, ‘‘ મંજરી, સેજલને પણ સાથે લઈ જઈએ. એને ન આવવું હોય તો આપણે આવતા અઠવાડિયે જઈશું.’’ હું ગુનેગાર હોઉં એવું મને લાગ્યા કરતું હતું. હું તો એમને ખુશ જોવા માટે આવું છું. કદી અગવડ પડશે એ વિચાર જ નથી કર્યો. ભાઈભાભીની સાથે સાથે વિજયને પણ મેં હમેશાં હેરાન કર્યાં. મારા વિના એ કેટલાય દિવસ એકલા રહે છે, તેમ છતાં મને ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ નથી કરી. પહેલી રાતે કહેલી મારી વાતને એમણે હંમેશા માની, પણ મેં કદી એમના માનસન્માન સગવડઅગવડનો વિચાર જ નથી કર્યો. રજાના દિવસે મારી સાથે રહેવું, ફરવું, એમને પણ સારું લાગતું હશે, પણ હું રજા પડે કે તરત જ અહીં દોડી આવું છું. આજે ત્રણ વર્ષ પછી મને મારી ભૂલ સમજાઈ હતી. સ્વતંત્રતા મળવાનો અર્થ એ નથી કે મારી ફરજ ભૂલી જવી. હું વીતેલો સમય તો પાછો ન લાવી શકું, પણ ભવિષ્ય તો મારા હાથમાં છે જ. ભૂલને સુધારી પણ શકાય છે. હું આ બાબતે વિચારવા લાગી. જમતી વખતે મેં અચાનક કહ્યું, ‘‘ઓહું, હું તો ભૂલી જ ગઈ.’’
‘‘શું થયું?’’ મમ્મીએ પૂછ્‌યું.
‘‘કબાટની ચાવી તો હું મારી સાથે જ લઈ આવી છું. વિજયનાં કપડાં એમાં જ મૂક્યાં છે. સવારે શું પહેરશે?’’
‘‘બહાર બીજાં કપડાં નથી?’’ ભાભીએ પૂછ્‌યું.
‘‘ના, કાલે જ બધાં કપડાં ઈસ્ત્રી કરાવીને કબાટમાં મૂક્યાં હતાં. આજે સવારે આવતી વખતે એમને ચાવી આપવાનું જ ભૂલી ગઈ.’’ ‘‘ડુપ્લીકેટ ચાવી નથી?’’ આ વખતે મોટા ભાઈએ પ્રશ્ન કર્યો. ‘‘ડુપ્લીકેટ ચાવી તો હતી, પણ ખોવાઈ ગઈ છું.’’ હું તદ્‌ન જુઠુ બોલી. ‘‘ ચાવી ખોવાઈ ગઈ? બેટા, આવી ભૂલ તારે ન કરવી જોઈએ. એમાં પાછું બીજી ચાવી વિજયને આપીને નથી આવી, એ બીજી ભૂલ કરી.’’ મમ્મીએ થોડો ઠપકો આપતાં કહ્યું. મમ્મીને શી ખબર કે ચાવી ન આપવાની ભૂલથી મોટી ભૂલ તો હું પહેલેથી જ કરતી આવી છું.
‘‘હું કાલે જઈને વિજયને ચાવી આપી દઈશ. સવારે જઈને સાંજે પાછોે આવી જઈશ.’’ ભાઈએ સૂચન કર્યું.
‘‘ના ના, ભાઈ તમે કેવી રીતે જશોે?
તમારે તો રજા લેવી પડશે. હું જ જઈશ. થોેડા દિવસ પછી ફરી આવી જઈશ. હું તોે આવતી જ રહું છું ને.’’ મારા અવાજમાં પ્રાયશ્ચિત હતું.‘‘આવીને આ જતાં રહેશો, એ શું સારું લાગશે અમને? ભાભીએ પ્રેમથી કહ્યું. ‘‘મને પણ નહીં ગમે. પણ શું કરું? જવું જ પડે એમ છે. હવે આવીશ, ત્યારે વિજયની સાથે જ આવીશ.’’
સવારે હું વહેલી ઊઠીને તૈયાર થઈ ગઈ. એ પછી ભાભી પણ ઊઠી સ્ટેશન સુધી મૂકી ગયા. મમ્મી નાસ્તા માટે બૂમો પાડતી રહી, પણ મેં કહ્યું, ‘‘નવ વાગ્યે તો ઘેર પહોેંચી જઈશ. નાસ્તો વિજયની સાથે જ કરીશ, મમ્મી.’’ રંિકુ અને દિપા હજુ સૂતી હતી. એમના માથે વ્હાલથી હાથ ફેરવ્યો. મમ્મી અને ભાભીને પ્રેમથી ભેટી હું સ્કૂટર પર બેસી ગઈ. આજે ભાભીનું મોઢું કાલ જેવુ ંઉદાસ ન હોતું. હું જલદી જલદી ઘેર પહોંચી વિજયના ચહેરા પર પણ ખુશી જોવા માગતી હતી. હું વિચારી રહી હતી કે મારો કાયાકલ્પ પહેલાં કેમ ન થયો?

Share |
 

Gujarat Samachar Plus

અમે સાપ પકડવાને બદલે મહેનત કરવાનું શરુ કરી દીઘું
સાપુતારામાં મોન્સૂન છે પણ ફેસ્ટિવલ નથી
હિટ ફિલ્મ પછી ગિટારમાં ગીર્દી
સ્વતંત્રતાનો એ રણકો આજે પણ સચવાયેલો છે
મોન્સૂન મંત્ર ઉપવાસ કરો અને હેલ્ઘી રહો
વેસ્ટર્ન આઉટફિટમાં એઝટેક પ્રિન્ટની બોલબાલા
ગોલ્ડન કલરમાં મોર્ડન વેઅર
 

Gujarat Samachar glamour

શું શાહરૂખની ટીકા-ટિપ્પણી કરી ગોવંિદાએ ચમકવું છે ?
‘‘કેબીસી-૬’’નો ઓગસ્ટનાં છેલ્લા સપ્તાહમાં પ્રારંભ !
સારાને ઈન્ડસ્ટ્રીથી દુર રાખવા માંગુ છુ-સૈફ
શું કેટ સલમાનની ફક્ત ફ્રેન્ડ જ છે?
કેટરીનાએ જાહેરાતના સાત કરોડ લીઘા
અમિષા પટેલ -વિક્રમ ભટ્ટના અફેર ઉપર ફિલ્મ બનશે !
જન્માષ્ટમીને લીધે ‘‘કૃષ્ણ ઔર કંસ’’ કરમુક્ત કરાઈ !
 
 
   
   
   
 

Gujarat Samachar POLL

 

Olympics 2012 Photos

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
• હવામાં ગોળીબાર • ઓનલાઇન
• ઇંટ અને ઇમારત • સિનેમેજિક
• મેરા ભારત મહાન • વિચાર વિહાર
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved