Last Update : 29-July-2012, Sunday

 

લાઈટહાઉસ પ્રકરણ

- ધૈવત ત્રિવેદી

ગત રવિવારે આપણે જોયું...
સાહા અને વિરમ વચ્ચેની આ લડાઈ માત્ર સત્તા માટેની ન હતી. તેમાં હજારો કરોડ હડપવાની હોડ પણ જામી હતી અને હવે રાજાવત પણ તેમાં ઝંપલાવી રહ્યો હતો એ જાણ્યા પછી રાજિયો પણ સાવધાનીપૂર્વક આ કમઠાણમાં જોડાવા તૈયાર થઈ ગયો. બીજી તરફ, સાહા જેને મળવાનું ટાળતો હતો એ ભેદી વ્યક્તિ આખરે આવી જ પહોંચ્યો. તેને મળીને આવ્યા પછી સાહાએ તેના સહાયક સેવંતીલાલને ડ્રાઈવર વગર પંદરેક દિવસ માટે ખાનગી પાસંિગની દસેક ગાડીઓ એકઠી કરવાની સૂચના આપી. ગાડીઓ મેળવવા માટે સેવંતીલાલે કેટલાંક લોકોને સાઘ્યા તેમાંનો એક રાજિયો હરામી પણ હતો. આ બાજુ, બાવાપીરની દરગાહથી મોડી સાંજે નીકળેલા અભિ, સુમરા અને રાવીએ હવે સાવંતવાડીની મંઝિલ કાપવાની શરૂ કરી. અત્યાર સુધી પડદા પાછળ રહેલો સાહા હવે આ જંગમાં ખુલ્લેઆમ ઝૂકાવે એવું પોતે ઈચ્છતો હોવાનું સ્પષ્ટ કરીને સુમરાએ આગળનો વ્યૂહ જણાવ્યો. રાજ્યમાં સાહા હોમ મિનિસ્ટર હતો પણ કોંકણની અડાબીડ ઘાટી અને કાંઠા પર તો સુમરો તેનો ય બાપ હતો.
હવે વાંચો આગળ...

ધોધમાર વરસાદના બબ્બે આંગળ જાડા ફોરાં ફોર્ચ્યુનરના છાપરાં પર તડબડાટી બોલાવી રહ્યા હતા. રસ્તાની બેય બાજુ બાવળના ગીચોગીચ ઝૂંડ વરસાદી વાયરામાં આમતેમ ઝૂલીને અંધારામાં બિહામણા ઓળા રચતાં હતાં. વાઈપરના એકધારા ‘સપટ્‌.. સપટ્‌’ અવાજ સાથે હડસેલાતા પાણીના રગેડા વચ્ચે દૃષ્ટિ પરોવીને સુમરો ફોર્ચ્યુનર ભગાવ્યે જતો હતો. રસ્તાની જમણી તરફ દૂર કશોક અજવાસ પારખીને તેણે ગાડી ધીમી પાડી. પાછળથી આવતી કોઈક ગાડીને પસાર થઈ જવા દઈને તેણે હળવો વળાંક લીધો.
ડિઝલ પમ્પની ઓફિસમાં સળગતી ટ્યૂબલાઈટ સિવાય આખોય વિસ્તાર અંધારાથી તરબોળ હતો. સુમરાએ પમ્પ પાસે ગાડી થોભાવીને ઓફિસની દિશામાં ડિપર માર્યું એ સાથે ટેબલ પર પગ લંબાવીને ઝોંકે ચડેલા માણસોમાં સળવળાટ થયો. એક જણે મોં પર રૂમાલ ઘસીને ઊંઘ લૂછી, બારણા પર ટંિગાડેલી છત્રી ખોલી અને એ બહાર આવ્યો. રસ્તા પરથી વહીને પમ્પની ઉબડખાબડ ભોંય તરફ ભરાતા પાણીમાં ‘છપ્‌.. છપ્‌..’ અવાજે ચાલતો તે નજીક આવ્યો.
‘ડિઝલ ચી ટાંકી ફૂલ કરૂન દે’
અભિ વિસ્ફારિત આંખે સુમરાને જોઈ રહ્યો. તેનું આશ્ચર્ય પામી ગયેલો સુમરો કશો ફોડ પાડ્યા વગર ફક્ત શરારતભર્યું મરક્યો. પેલા આદમીએ નોઝલ ટાંકીમાં ખોસી અને મીટર ચાલુ કર્યું.
‘ભાઈસા’બ, ચિપળુણ ચા રસ્તા કોણચ્યા બાજુ લા આહે?’
‘ચિપળુણ??’ ટાંકીમાં નોઝલ ખોસેલી રાખીને એ આદમી ડ્રાઈવર સાઈડની બારી પાસે આવ્યો.
સુમરાની જંિદગી અનેક સ્તરોમાં પથરાયેલી હતી. રાભડા ગેંગના ટપોરી તરીકે ગુંડાગીરીના પગરણ માંડ્યા પછી બહુ ઝડપથી તેણે શાર્પશૂટર તરીકે નામના મેળવી લીધી હતી. અંડરવર્લ્ડમાં પ્રવેશવું જેટલું આસાન છે એટલું જીવતાં રહેવું આસાન નથી હોતું એ સત્ય સુમરો પામી ચૂક્યો હતો. તેને બહુ ઝડપથી સમજાઈ ગયું હતું કે ગુનાખોરીની દુનિયા એક એવી નદી છે જ્યાં હાથ-પગ સતત હલાવતા જ રહેવા પડે. જે ઘડીએ હાથ-પગ હલાવવાનું બંધ કરો એ જ ઘડીએ ડૂબવાનું નિશ્ચિત હોય છે. ગુનાખોરીમાં ધાક જમાવવા માટે અનિવાર્ય એવી હંિમત અને સાહસ હોવા ઉપરાંત સુમરો પાક્કો ભેજાંબાજ પણ હતો.
શાર્પશૂટર તરીકે ગમે ત્યારે પોલીસની કે દુશ્મનોની ગોળી પર પોતાનું નામ લખાઈ જશે તેવું સમજી ચૂકેલા સુમરાએ હથિયારોની હેરાફેરી પર હાથ અજમાવ્યો હતો. આ ધંધામાં કસ વઘુ અને જોખમ ઓછું હતું. તીક્ષ્ણ અવલોકન, માણસની સચોટ પરખ અને ટાઢુંબોળ કલેજું આટલી નૈસર્ગિક મૂડીના જોરે સુમરાએ તળ સૌરાષ્ટ્રના ભેરાઈથી માંડીને છેક કોંકણના વેરાન કાંઠાઓ સુધીના દરિયાકિનારે જડબેસલાક નેટવર્ક જમાવી દીઘું હતું. પાંચ વરસ પહેલાં દરિયાઈ પટ્ટી પર સુમરાનો દબદબો એવો હતો કે કાંઠાવિસ્તારમાં એક પરિન્દુ ય ઊડે કે તરત સુમરાને જાણ થઈ જતી. તેની આ ક્ષમતાએ જ છેવટે વિરમ સાથે તેનો ભેટો કરાવ્યો હતો.
‘પ્હેણ હૂન ઉજવ્યા બાજુ લા વળા...’ એ માણસે ખભા પર છત્રી ટેકવતાં કહ્યું (આગળ પ્હેણ ગામથી જમણી બાજુ ટર્ન લેજો), ‘નંતર વડખેળ યેઈલ (ત્યાં વડખેળ ગામનું પાટિયું આવશે) તિથુન મેઈન રોડ વર જ ૨૨૫ કિલોમીટર નંતર ચિપળુણ યેઈલ (વડખેળથી સીધા મેઈન રોડ પર જ ૨૨૫ કિલોમીટરના અંતરે ચિપળુણ આવશે)’
‘તને મરાઠી ય આવડે છે?’ સુમરાએ સ્મિતભેર પેલાને રૂપિયા ચૂકવ્યા અને ગાડી મેઈન રોડ તરફ વાળી કે તરત અભિએ પૂછી નાંખ્યું.
‘હમ્‌મ્‌મ્‌...’ સુમરાએ, જાણે આ સવાલ અપેક્ષિત જ હોય તેમ શરારતી સ્મિત સાથે કહી દીઘું, ‘તને હજુ મરાઠીની જ ખબર પડી છે...’ અભિના પત્રકારજીવને ઝીણી-ઝીણી ખણખોદ કર્યા વગર ચેન નથી પડતું એ સુમરો ક્યારનો સમજી ચૂક્યો હતો.
‘મેં પાંચ વરસ આ કાંઠા પર ગાળ્યા છે.’ તેણે જરાક ગરદન ધૂમાવીને પાછળની સીટમાં વિરમનો ચહેરો સાફ કરતી રાવી તરફ નજર ફેરવીને મર્માળુ સ્મિત વેર્યું.
‘હા મને ખ્યાલ છે. વિરમના ગોરખધંધામાં તું દરિયાકાંઠાની હેરાફેરી સંભાળતો હતો...’ જ્યારે સામેની વ્યક્તિને બોલતી કરવી હોય ત્યારે તદ્દન ખોટી અટકળ પણ બોલી નાંખવી. વિરોધ કરવા માટે પણ એ વ્યક્તિ કંઈક તો કહી જ દેશે. રિપોર્ટંિગની આ મૂળભૂત કળ અભિના લોહીમાં વણાઈ ગઈ હતી.
‘ના, દરિયાકાંઠા પર મારૂં મજબૂત નેટવર્ક હતું માટે વિરમે મને સાઘ્યો હતો.’ ભાગ્યે જ કશું બોલતાં સુમરાને ય જાણે આજે કશુંક કહેવું હતું. ‘રાભડા ગેંગના ટપોરી તરીકે હું નાના-મોટા કામ કરતો હતો. એ જમાનો બહુ જુદો હતો. આજે મને લાગે છે કે, એ વખતે અમારા ભાઈલોગ સાચે જ બહુ સરળ હતા.’
અભિએ પ્રશ્નસૂચક નજરે તેની સામે જોયું અને પછી ખડખડાટ હસી પડ્યો, ‘હાર્ડકોર ક્રિમિનલ અને સરળ??’ તેણે ફરીથી ઠહાકો માર્યો, ‘માય ડિઅર, મરાઠી બોલવામાં તું ગુજરાતી ભૂલી રહ્યો છે. ગુજરાતીમાં સરળ એટલે સીધા-સાદા એવો અર્થ થાય છે. એ શબ્દ ગુંડા માટે નથી વપરાતો.’ અભિએ તો હળવી મજાકમાં કહી દીઘું પણ સુમરાને જાણે હાડોહાડ લાગી આવ્યું.
‘કેમ, અમે ક્રિમિનલ્સ સીધા-સાદા ન હોઈ શકીએ? સાલાઓ, તમે એવું સમજો છો કે અમે ગુંડાઓ છીએ એટલે માત્ર અમે બદમાશ જ હોઈએ? અમે આખરે છીએ શું? અમે ભાઈલોગ પોતાને ડોન સમજીએ છીએ પણ ખરેખર તો અમે બધા આખરે, જેને તમે સીધા-સાદા અને સરળ સમજો છો એ પોલીસ, પોલિટિશિયન અને હાઈ પ્રોફાઈલ બિઝનેસમેનના પ્યાદા જ ને? વહાં દારૂ કા કાઉન્ટર ચાલુ કરો, ફિલહાલ યે ક્લબ બંદ કર દો મીડિયા મેં બબાલ મચ રહી હૈ, ઉસ જમીન ખાલી કરવાઓ, ઉસકી રેલીમેં આદમી ભેજો ઔર ફલાને કી રેલી મેં પથ્થર ફેંકવાઓ... અમને એવો ભ્રમ રહે કે અમે આ બઘું કરીએ છીએ પણ એ અમારો વ્હેમ જ હોય અને એ વ્હેમમાં અમે કદી જ આંખો ન ખોલીએ એ માટે અમને ડોન હોવાના કેફમાં ચકચૂર પણ રખાય..’ રસ્તા પરથી નજર હટાવ્યા વગર બોલી રહેલો સુમરો ફોર્ચ્યુનરની હેડલાઈટના ઉજાસમાં જાણે આજે પોતાની જંિદગીના અંધારા ઉલેચી રહ્યો હતો.
‘એ કોઈ મારા દુશ્મન ન હતા. એ કોઈને હું ઓળખતો ય ન હતો અને તેમ છતાં મેં કોઈકના ઓર્ડરથી કંઈકને ટપકાવી દીધા છે’ ડોકુ ઘૂણાવતો સુમરો જાણે સ્વગત બોલી રહ્યો હતો. ‘તું તો બહુ જાણીતો પત્રકાર છે ને? તો મને સમજાવ...’ સુમરાના દબાયેલા અવાજમાં ઉશ્કેરાટ વધતો જતો હતો. ‘જો અમે ગુંડા છીએ, ક્રિમિનલ છીએ, અમે સમાજનું કલંક છીએ, અમે તમારી સભ્ય સમાજની વ્યાખ્યા મુજબ સીધા-સાદા કે સરળ નથી તો મને સમજાવ કે અમે શા માટે છીએ?? જો અમે છીએ જ તો પછી આ પોલીસ શું કરે છે? પોલીસ જો અમને છાવરે છે તો આ સરકાર શું કરે છે? સરકારના ઈશારે જ પોલીસ અમને થાબડભાણા કરે છે તો પછી સાલા તમે મીડિયાવાળા શું કરો છો?’
એકશ્વાસે ઊંચા અવાજે બોલી ગયા પછી તેણે થૂંક ગળા નીચે ઉતાર્યું અને ગરદન ઘૂણાવી. તેના હાવભાવમાં હળાહળ તિરસ્કાર વર્તાતો હતો. ‘તને સાંભળવું નહિ ગમે દોસ્ત...’ તેણે અભિની સામે વેધક નજરે જોયું, ‘શું આ સરકાર, શું આ પોલીસ, શું આ તારો અપાહિજ કાનૂન અને શું તું પોતે... બરાબર સમજી લે, જો અમે સરળ ન હોઈ શકીએ તો તમે કોઈ સીધા નથી. જો અમે ગુંડા છીએ તો તમે કોઈ સંત નથી. તું લોકશાહી અને કાનૂનની વાત કરે છે ને... લેકિન મૈંને તો યાર સબ કો એક હી હમામ મેં એકસાથ દેખા હૈ’ સુમરાએ થૂંક ગળા નીચે ઉતાર્યું અને પછી વાક્ય પૂરું કર્યું, ‘...ઔર વો ભી બિલકુલ નંગા’ એક-એક શબ્દ છૂટા પાડીને બોલાયેલા એ વાક્યમાં ધગતી ઝાળનો દઝારો અભિના મૌનને સ્પર્શી રહ્યો હતો.
પાછલી સીટ પર અઘૂકડી બેઠીને તલ્લીનપણે સાંભળી રહેલી રાવી મરકી રહી હતી. બહાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને અંદર સુમરાનો આક્રોશ.
*** *** *** *** ***
અડધી કલાક પછી પ્હેણ ગામના પાટિયે ફોર્ચ્યુનર ઊભી રાખીને અભિએ ડ્રાઈવંિગ સંભાળ્યું અને રાવી તેની બાજુમાં ગોઠવાઈ. આકરા શબ્દોમાં ઉકળાટ ઠાલવીને સુમરાએ ડીપ બેકસીટ પર લંબાવ્યું. હવે વડખળના રસ્તે ત્રણેક કલાક પછી ચિપળુણ આવવાનું હતું અને ત્યાં સુધી કોઈ ફિકર ન હતી.
‘આજે તો સુમરા સરકાર કંઈક અલગ મૂડમાં હતા...’ અભિએ રાવીની સામે અછડતું જોઈને સ્મિતભેર કહ્યું.
‘સુમરાને આટલો સેન્ટિ થતાં મેં પહેલીવાર જોયો. સાલા, તને તો પોલીસના ઈન્ટ્રોગેશન ડિપાર્ટમેન્ટનો ચીફ બનાવવો જોઈએ. તું પથ્થરને ય ભડકાવીને બોલતા કરી દે છે એ મેં આજે જોઈ લીઘું’ રાવીના અવાજમાં પોતાના માટે તારીફ હતી કે સુમરા માટે સહાનુભૂતિ એ અભિ નક્કી ન કરી શક્યો.
‘જો એવું જ હોય તો લેટ મી સે, યુ આર હાર્ડર ધેન સ્ટોન...’
‘વોટ ડુ યુ મીન??’
‘જોને, હજુ ય તારી વાત ક્યાં તું પૂરી કરે જ છે?’
રાવી ખડખડાટ હસી પડી. ‘સાલા, તને તો ધરવ જ નથી. સુમરો થાકીને સૂઈ ગયો એટલે હવે મારો દાવ લેવાનો? તું પેદા થયો ત્યારે તારી માએ તને પહેલું ચિત્ર ક્વેશ્ચન માર્કનું જ બતાવ્યું હતું કે શું??’
- અને એમ ફરીથી રાવી વાતે ચડી હતી.
*** *** *** *** ***
‘હું શિકારગાહ કોઠી પર પહોંચી ત્યારે નમતી બપોરના આછા તડકામાં મેજર અંકલ વરંડામાં ખુરશી ઢાળીને કશુંક લખી રહ્યા હતા. દરવાજા પાસે ઘોડો રોકીને હું છલાંગભેર નીચે ઉતરી. ચારવાહ ઘોડાની લગામ હાથમાં લે એ પહેલાં જ હું વરંડાની દિશામાં આગળ વધી ગઈ હતી. મેજર અંકલ ટેબલ પર કશોક નકશો પાથરીને કશુંક માર્કંિગ કરી રહ્યા હતા. મને જોઈને તેમણે સ્મિત કર્યું પરંતુ હું છેક અહીં મળવા આવી તેનાંથી થયેલું અચરજ તેમની આંખોમાં વંચાતું હતું.
‘વેલકમ બેબી, તેં કહ્યું હોત તો હું અત્યારે હવેલી પર આવી જાત ને..’ તેમણે નકશાનો વીંટો વાળતા કહ્યું.
‘થેંક્સ બટ...’ મારે ક્યાંથી વાત શરૂ કરવી તેની મને ગતાગમ પડતી ન હતી. મારે ઈન્ડિયન આર્મીના કાબેલ મેજર અને મારા ડેડના ખાસ દોસ્તની ઉલટતપાસ લેવાની હતી અને એ મારા માટે આસાન ન હતું.
‘કમ ઓન બેબી, એની પ્રોબ્લેમ? એની ઈસ્યુ ફ્રોમ યોર કઝિન્સ?’
‘યાહ, ઈટ ઈઝ. બટ ઈટ્‌સ ફ્રોમ માય ડેડ એન્ડ યુ...’ મેં છેવટે શ્વાસભેર કહી જ દીઘું અને ફટાફટ પોટલું ખોલીને તેમાં મૂકેલી ગન્સ, ગ્રેનેડ્‌સ ટિપોય પર મૂકી દીધા. હવે મારે કંઈ વધારે બોલવાની જરૂર ન હતી અને સાચું કહું તો, વઘુ કંઈ બોલવાની મારી હંિમત પણ ન હતી. મારા ડેડ ગદ્દાર હશે તો? કદાચ, એ આઘાત જીરવવા માટે હું તૈયાર ન હતી.
ટેબલ પર પાથરેલી ચીજો જોઈને એમના ચહેરા પરની એકેય રેખા ન બદલાઈ. મને હતું કે એ જોઈને એ છળી ઊઠશે, ઉશ્કેરાઈ જશે, મને ડાંટવા લાગશે. તેને બદલે તેમણે ટેબલ પરથી ગન ઊઠાવી. હાથમાં લીધી. હથેળીની ધાર પર ગનનો કુંદો ઠપકાર્યો અને ડાબા હાથે ગન તાકીને એક આંખ ઝીણી કરી હવામાં ટાર્ગેટ લીઘું.
‘બેરેટા.. ૯૬... હાઈલી એક્યુરેટેડ... તેં નોટિસ કર્યું, તેનો ટ્રિગર ફ્‌લેટ એન્ડ સ્લાઈટલી એન્ગલ્ડ છે...’ મેજર જાણે એમ્યુનિશન એન્ડ આર્ટિલરીનો રિપોર્ટ લખતા હોય તેમ સ્વગત બોલતા રહ્યા. ‘એક્સપટ્‌ર્સ સે, ઈટ્‌સ લેફ્‌ટીઝ ફર્સ્ટ ચોઈસ...’ તેમણે મારી સામે જોઈને સ્મિત કર્યું અને ગન નીચે મૂકી.
હવે શું કહેવું તેની વિમાસણમાં મારા ગાલ સુદ્ધાં ફરકતા હતા. એ માણસ તદ્દન સહજ હતો અને હું એટલી નર્વસ હતી જાણે હું જ હથિયારોની ચોરી કરતાં પકડાઈ હોઉં. ‘આ બઘું હવેલીના બેઝમેન્ટમાં હતું.. આઈ મિન, હજુ ય છે’
‘યાહ, એન્ડ ધેર આર મેની મોર...’ તેમણે ગ્રેનેડની સેફ્‌ટી ક્લિપના લોક પર નખ ભીંસતા કહ્યું. ‘ધેર આર સમ મશીનગન્સ, સમ ક્લાશ્નિકોવ્ઝ, સો મચ એમ્યુનિશન્સ...’ તેમણે ગાર્ડન ચેર મારી સ્હેજ વઘુ નજીક ખસેડી, ‘એન્ડ લે’મી સે, તારી હવેલીના બેઝમેન્ટ ઉપરાંત રોહતકના મારા ઘરમાં પણ છે, સાહિબગંજમાં કેમ્પ કમાન્ડર કોમલ જાડેજાના ફાર્મમાં પણ છે, કોઝિકોડેમાં ફર્સ્ટ ઓફિસર રજત ચોપ્રા, ધોલપુરમાં કેપ્ટન મિશ્રા, ગુવહાતીમાં રોશન અરોરા... વોન્ટ ટૂ નો ધ એન્ટાયર લિસ્ટ?’ મેજર બિહોલા ચહેરાની એક રેખા બદલ્યા વગર બોલી રહ્યા હતા અને મારી આંખો ઝપકવાનું સુદ્ધાં ભૂલી ગઈ હતી.
‘બટ એઝ આઈ નો, આ તો ગદ્દારી કહેવાય...’ મેં આખરે બોલી નાંખ્યું.
‘કોની સાથેની ગદ્દારી કહેવાય, મને સમજાવીશ?’ મને હતું કે મારા સવાલથી તે ઉશ્કેરાશે પણ તેમણે એટલી જ સ્વસ્થતાથી સ્મિતભેર પૂછી નાંખ્યું.
‘અફકોર્સ વીથ અવર નેશન...’
‘ટેલ મી, વ્હિચ નેશન??’
‘નેશન મિન્સ...’ હું જરા અચકાઈ ગઈ. ‘નેશન મિન્સ ઈન્ડિયા...’
‘વ્હિચ ઈન્ડિયા? એ દેશ, જેની લાખો હેક્ટર જમીન ચીન ખાઈ રહ્યું છે અને તાયફો જોતું દિલ્હી તાબોટા પાડી રહ્યું છે? એ દેશ, જેનું સ્વર્ગ જેવું કાશ્મીર આખું પાકિસ્તાનના પીઠ્ઠુઓ લૂંટી રહ્યા છે? એ દેશ, જે દુશ્મનની હિરાસતમાં રહેતાં પોતાના જ સૈનિકોને વિસારે પાડી દે છે? એ દેશ, જેના સત્તાધારીઓ લોકશાહીના નામે રોજ આપણા કૂલે ચીમટો ભરી જાય છે અને ગાલ પર લાફો મારે છે?’ તેમનો અવાજ ધીમો હતો, આંખોમાંથી આગ વરસતી હતી અને અવાજમાં સંમોહન હતું. તેમને સાંભળું કે તેમને જોઉં, મને સમજ પડતી ન હતી.
‘જાણે છે તારૂં ગોત્ર શું છે?’ અચાનક તેમના આવા સવાલથી હું અવઢવભર્યા બાઘા ચહેરે તેમને જોતી રહી. ‘તું કશ્યપ છે. એ રાજર્ષિ કશ્યપ, જેણે છેક આજના તુર્કી અને કઝાખસ્તાન વળોટીને યુરોપના સિમાડા સુધી બાથ ભીડી હતી. એ આખો સમુદ્ર તેમના નામે કાશ્યપાયન તરીકે ઓળખાય છે...’ ઓહ માય ગોડ, આ હું શું સાંભળી રહી હતી? કાસ્પિયન સમુદ્રનું આવું કનેક્‌શન? મને હસવું ય આવતું હતું અને તાજુબી ય થતી હતી.
‘બિલિવ ઈટ ઓર નોટ, બટ ડોન્ટ લાફ ઓન અવર બિલિફ’ પહેલીવાર એમના ચહેરાને મેં કરડો થતો જોયો. ‘આ દેશ આપણે ઊભો કર્યો છે... તારા અને મારા પરદાદાઓના લીલાંછમ માથા વઢાયા છે ત્યારે આ દેશની સીમાઓ વિસ્તરી હતી. હજારો વર્ષથી આપણે લોહી સંિચીને આ ધરતી ઉછેરી હતી. એ ધરતી, એ દેશ જે ખૈબરની પહાડીઓની ક્યાંય પેલે પાર તુર્કી સુધી અને પૂર્વમાં છેક બર્મા, થાઈલેન્ડ અને મલેશિયા સુધી ફેલાયેલો હતો. શું બચ્યું છે આજે?? અમે સરહદ પર ભમીએ છીએ એટલે અમને ખબર છે કે રોજરોજ સંકોચાતા સીમાડા આજે ક્યાં પહોંચ્યા છે. દેશને કાજે ખુન વહાવવાની પેઢીઓની વિરાસત છે એટલે ખબર છે કે સીમાડા સર્જવા માટે કેટલો ભોગ આપવો પડે છે અને ફૌજી છીએ એટલે એ પીડા સહન નથી થતી.’
હું દિગ્મૂઢપણે તેમને જોતી રહી અને તે ઝાટકા સાથે ખુરશીમાંથી ઊભા થઈ ગયા, ‘હાટડી માંડી છે દિલ્હીમાં બેઠેલાઓએ અને લોકશાહીના નામે આપણી માને વેચી રહ્યા છે સાલાઓ...’ તેમના અવાજમાં કંપ, ચહેરા પર રૌદ્રતા અને આંખોની ભીનાશમાં આક્રોશ તગતગતો હતો. ‘મારા દેશને જે વેચી ખાય છે, મારી ધરતીની જે આબરુ લૂંટે છે, મારા પ્રતાપી પૂર્વજોના બલિદાનોને જે ગંધાતી ગટરમાં વહાવી દે છે એવું કોઈપણ શાસન, કોઈપણ માણસ, કોઈપણ બંધારણ કે કોઈપણ કાનૂન મને મંજૂર નથી... હ ર ગી ઝ મંજૂર નથી’
તેમણે ઊંડો શ્વાસ લીધો. ટેબલ પર પડેલો જગ સીધો જ મોંઢે માંડીને ‘ઘટક્‌..ઘટક્‌’ અવાજ સાથે પાણી પીઘું. તેમનો મજબૂત, કદાવર બાંધો અને લાલધૂમ મર્દાના ચહેરો હું તાજુબીથી જોઈ રહી. ‘તું શું માને છે, આ હથિયારો આ બારૂદ તારા ઘરમાંથી મળે એટલા માત્રથી શૂરવીર મેજર પ્રતાપસંિહ જામવાલ દેશદ્રોહી થઈ ગયો? તારો સગો બાપ ગદ્દાર ગણાઈ ગયો? તું શું સમજે છે અમને? અમે આર્મીના શસ્ત્રો વેચી ખાતા બે બદામના હરામજાદાઓ છીએ?’
‘હા, અમે એ શસ્ત્રો આર્મી ડેપોમાંથી જ ઊપાડ્યા છે અને યાદ રાખ, આ શસ્ત્રો અમે એ દરેક સામે બેહિચક ઊઠાવતા રહીએ છીએ જે આ દેશને વેચી ખાય છે. વી આર નોટ બ્લડી ટ્રેઈટર. નાઈધર મી, નોર જામવાલ... તું જામવાલની બેટી છે. તારી રગોમાં દોડતા ખૂનમાં પેઢીઓથી શહાદતનો ઈતિહાસ ભર્યો છે એટલે તને સફાઈ આપું છું. બાકી, બીજું કોઈ આ ગન લાવીને મારી સામે સવાલિયા નજરે જુએ તેની બીજી જ ક્ષણે આ જ ગન તેના ભેજામાં ઠાલવી દઉં...’ તેમણે મારા લમણે ગન તાકીને કહ્યું ત્યારે તેમની આંખોમાં પાશવી ઉગ્રતા જોઈને હું છળી જતી હતી.
‘જાણે છે તારા ખાનદાનનો, જામવાલ ઠાકુરોનો મુદ્રાલેખ શું છે?’ હું જવાબ આપું એ પહેલાં જ બે હાથ પહોળા કરીને તેમણે ગૌરવશાળી અંદાજમાં કહ્યું, ‘મા સૈવ્યમ્‌ પરાજિત... કદી જ હું પરાજિતોનો, કાયરોનો સંગ નહિ કરૂં... તારા બાપે એ મુદ્રાલેખ પાળ્યો છે. એ બહાદુર યોદ્ધો હતો. જન્મજાત લડવૈયો હતો. ખૂનની ગરમી અને વિચારોની તીક્ષ્ણતાનો એ માણસ, એ પ્રતાપસંિહ જામવાલ... બિલિવ મી બેટા, આ સોના જેવી ધરતીના ગૌરવ કાજે ખપી ગયેલો શહીદ છે’ તેમણે મારા ખભે હાથ મૂક્યો. તેમની આંખોની નર્મ ભીનાશ નીચલી પાંપણ પર બુંદ બનીને લટકી રહી હતી.
- પણ ત્યારે આટલા દિવસથી મારા દિમાગમાં અટવાતા સવાલોનો દાવાનળ મારી આંખમાંથી દરિયો બનીને વહી રહ્યો હતો.
ક્યાંય સુધી હું તેમને વળગીને રડતી રહી, કદાચ ડેડના મૃત્યુ પછી પહેલી જ વાર. ક્યાંય સુધી અમારી વચ્ચે છવાયેલું મૌન મારા મનમાં ગૂંચવાયેલા સવાલોને ઉકેલતું રહ્યું. ધીમે ધીમે પહાડીઓનો ઢોળાવ ઉતરતી સાંજ શિકારગાહ કોઠીના આંગણામાં પ્રવેશી રહી હતી. સર્દ હવામાં વહેતી ભીનાશ મારા વાળમાં ધૂમરાતી હતી. તદ્દન શૂન્યમનસ્ક બેઠા રહ્યા પછી મેં આકાશમાં જોયું.
રાવી નદીના તટ પર ઘૂમાડો પહેરીને હવામાં ઊડી ગયેલો મારો બાપ જાણે મારા માથે વ્હાલભર્યો હાથ પસવારતો હતો.
મેં ટેબલ પર પડેલી બેરેટા ગન ઊઠાવી અને મેજર અંકલની સામે જોયું.
તેમણે અર્થસભર સ્મિત વેર્યું, ‘હા, મને જામવાલે કહ્યું હતું... યુ આર લેફ્‌ટી’
(ક્રમશઃ)

Share |
 

Gujarat Samachar Plus

પાઠયપુસ્તક મંડળે શરીરના અંગોની જગ્યા બદલી નાંખી
વારસદાર વિહોણા બાઈક સાથે સેપ્ટના એ સવારો આજે પણ લાપત્તા
કોલેજોમાં જામ્યું સ્ટુડન્ટનું ઝૂમ બરાબર ઝૂમ
ના કોઈ દિશા ના કોઈ મુકામ બસ ચલ પડે હૈ
વિડીયો ગેમની અસર ઘરે નહીં સ્કૂલમાં દેખાય છે
શોપિંગ ગાઇડ જરૃરી હૈ...
પ્રેમનું પ્રતિક રાખડી બજારમાં નવી સ્ટાઇલ સાથે
 

Gujarat Samachar glamour

સલમાનની ફિલ્મનું પ્રાઇવેટ સ્ક્રીનીંગ નહીં કરાય
આમિર તરફથી બહેનને 'બર્થ-ડે' ગિફ્ટ
મનીષાએ પતિ સાથેના સંબંધોનો છેડો ફાડી નાખ્યો
કિસ્મત ફિલ્મે પહેલીવાર 'જ્યુબિલી'નો સ્વાદ ચખાડયો
સુનિતાને અંતરિક્ષમાં 'જોકર' જોવા મળશે કે નહીં?
શાહરૃખ અચાનક આરાધ્યાને રમાડવા ગયો
કરીના દબંગ-૨માં સલ્લુ સાથે આઇટમ સોન્ગ
 
 
   
   
   
 

Gujarat Samachar POLL

 

Olympics 2012 Photos

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
• હવામાં ગોળીબાર • ઓનલાઇન
• ઇંટ અને ઇમારત • સિનેમેજિક
• મેરા ભારત મહાન • વિચાર વિહાર
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved