Last Update : 06-May-2012, Sunday

 

આ લંડનના અઢી વર્ષમાં મહેમાનો વિના મારા દિવસો એકાંત અને અજંપાભર્યા બની ગયા છે !! - તુલા

ઝાકળઝંઝા - પરાજિત પટેલ
- આમ સ્વભાવે સુંવાળી, પણ મહેમાનોની બાબતમાં વાઘણ જેવી છે મારી પત્ની ! સીધી ગર્જનાઓ જ કરે ! તાડૂકા જ તાડૂકા ! - સૌભાગ્ય
- અતિથિઓને જોઈને તોબડો ચઢાવનારી અને એમના આગમનથી નફરતનાં નગાડાં વગાડનારી એક સ્ત્રી અચાનક આખે આખી બદલાઈ ગઈ !!

‘જો ભાઈ ! તું કદાચ મારી મુંઝવણ સમજી નહિ શકે...પણ આ બાબતમાં મારે મારી પત્નીની પરમીશન લેવી જ પડે...’
બોલનાર છે લંડનની એક ઇન્ટરનેશનલ કંપનીના એન્જિનિયર મિ. સૌભાગ્ય પટેલ...ને આ શબ્દો જેને સંબોધાયા છે, એ છે માસ્ટર ડિગ્રી માટે લંડન આવેલો વીસેક વરસનો છોકરો. છોકરાનું નામ છે મોક્ષ. પોતાની ભણતરની ‘ભૂખ’નો મોક્ષ કરવા માટે તે અહીં આવ્યો છે. ઉત્સાહી છે...આંખોમાં સપનાં લઈને આવ્યો છે. ભીતરમાં થનગનાટ છે..પણ બિચારાની કમબખ્તી થઈ ગઈ...અહીંના એરપોર્ટ પર લેવા આવનાર સંબંધી લેવા આવ્યા જ નહિ. ફોન પર ફોન કર્યા... પણ રીંગટોન વાગવા છતાં કોઇ ઊપાડતું નથી... છોકરો બધી જ વાત સમજી જાય છે...આવવાનું સ્વીકાર્યા પછી આવે નહિ...ચાલો, એ વાત પણ સમજ્યા ! કોઈ અગત્યનું કામ આવી ગયું હોય. પણ ફોન પણ ન ઊપાડે, એટલે ? એનો અર્થ એ થયો કે એ માણસ પોતાને એવોઇડ કરી રહ્યો છે ! ત્યાં જ કોઇકે કહ્યું કે આ સામે જેની ઓફિસ છે એ સોફટવેર કંપનીના એન્જીનિયર મિ. પટેલ ઇન્ડિઅન છે. માત્ર ઇન્ડિઅન જ નથી, ગુજરાતી પણ છે...મોક્ષનું મન આશાનો તાંતણો ગુંથવા લાગી ગયું.
ઓફિસનાં પગથિયાં ચઢીને મિ. સૌભાગ્ય પટેલની ચેમ્બરની બહાર આવીને ઊભો રહ્યો. સ્ટૂલ ઉપર બેઠેલા પટાવાળાને સાહેબની મુલાકાત માટે વિનંતી કરી.. સાથે સાથે એ પણ કહ્યું કે, પોતે ગુજરાતી છે !
પટાવાળો અંદર ગયો. તેય ઇન્ડિયન હતો.
બોલ્યો ઃ ‘સર, આપસે કોઈ ગુજરાતી લડકા મિલના ચાહતા હૈ !’
‘કહાં હૈ ?’
‘બાહર ખડા હૈ.’
‘ઠીક હૈ, ભેજ દો.’
અને ચંદ સેકંડોમાં જ સ્ટુડન્ટ વીઝા પર લંડન આવેલો મોક્ષ ‘નમસ્તે’ કહીને અંદર આવીને ઊભો રહ્યો.
‘બેસો.’
મોક્ષ ખુરશી પર બેસી ગયો.
‘બોલો, શું કામ હતું ?’
‘સર ! આઇ એમ ફ્રોમ મહેસાણા ડીસ્ટ્રીક્ટ...ભારે મુસીબતમાં મુકાઈ ગયો છું, સર ! પ્લીઝ, હેલ્પ મી...’
‘પણ થયું છે શું ?’
‘મને એરપોર્ટ પર લેવા આવનાર વ્યક્તિ આવી નથી. ફોન-કોન્ટેક્ટ પણ થતો નથી. જે હોય તે હું જેમ બને તેમ જલદીથી મારી વ્યવસ્થા કરી લઈશ, પણ જ્યાં સુધી રહેવા-જમવાની વ્યવસ્થા ન થાય ત્યાં સુધી મને આપ મદદ કરો !’
‘એટલે ?’
‘ત્યાં સુધી આપને ત્યાં રહેવા મળી જાય એવી અપેક્ષા સાથે આપની પાસે આવ્યો છું આપ ગુજરાતી છો, એટલે-’
‘જવા દો એ વાત. પણ મને એ કહો કે તમે પરણેલા છો ?’
‘ના, સર !’
‘તો છોકરા, સાંભળ મારી વાત...તું કદાચ મારી મુંઝવણ નહિ સમજી શકે...પણ આ બાબતમાં મારે મારી પત્નીની પરમીશન લેવી ખૂબ જરૂરી છે.’
‘સમજી શકું છું, સર ! ભલે તમે ફોન પર પૂછી લો.’
‘તને એક વાત કહું, મોક્ષ ? મને એવું લાગે છે કે તેને ફોન કરવાનો કોઈ જ અર્થ નથી. તું મારી પત્નીને નથી જાણતો. એ પણ મહેસાણા જિલ્લાની જ છે મહેમાનની વાત સાંભળતા જ ડૂચા ભરવા જેવું કરે છે. અમે જ્યારે ઇન્ડિયામાં હતા ને હું સર્વિસ કરતો હતો. હું ખૂબ જ મોટા કુટુંબનો નબીરો હોઇ મારા ઘેર રોજ રોજ કોઈને કોઈ મહેમાન તો જરૂર પધરામણી કરતા. કાકા...કાકી...ફોઈ-ફુઆ...માસા-માસી...મામા-મામી....બહેન-બનેવી...આ બધા સંબંધીઓની સરભરામાં તુલા ખૂબ જ થાકી જતી. રોજ મને ફરિયાદ કરતીઃ’ ‘સૌભાગ્ય, હું તો થાકી ગઈ તારા ફુઆ-ફોઈ ને કાકા-કાકીથી...કંઇક કર...’ પછી કંપનીએ મને ત્રણ વર્ષ માટે ડેપ્યુટેશન પર લંડન મોકલવાનો ઓર્ડર કર્યો, ત્યારે મને તો આનંદ થયો જ, પણ મારી પત્નીને તો સૌથી વધારે આનંદ થયો ! એને એમ કે હાશ. મહેમાનોથી તો છુટકારો થયો....અમારું પ્લેન જ્યારે ટેક ઓફ થયું ત્યારે જ એણે નિરાંતનો શ્વાસ લીધો. હા...શ ! હવે છુટ્યા તમારા આ કાકા-કાકી...ફોઇ-ફુઆ... મામા-મામીથી, એ દિવસે તેના ચહેરા પર જોયેલો રાહતનો હાશકારો અને મહેમાનો તરફનો કંટાળો....મોક્ષ ! મારી તો આજે પણ તેને ફોન કરવાની હંિમત નથી ચાલતી, દોસ્ત ! મને નથી લાગતું કે મારી પત્ની આ વાતને સ્વીકાર કરે !
‘પણ સર ! થોડીક હંિમત કરીને ફોન તો કરી જુઓ ! કદાચ ગુજ્જુ ગૃહિણી ઇનકાર કરશે તો ય વાંધો નહિ ! મારે તો ઠેકાણું શોધવાનું જ છે, શોધી લઈશ.’
મિ. સૌભાગ્ય પટેલે પત્નીને ફોન કર્યો, તો સામેથી પત્નીએ એકાક્ષરી જવાબ આપ્યો ! ‘ભલે’ આનંદના ઉછાળા સાથે મિ. સૌભાગ્ય પટેલ બોલ્યાં ઃ ‘મોક્ષ પરમીશન મળી ગઈ !’
‘હા...શ !’
મિ. પટેલ સ્ટુડન્ટ મોક્ષને લઈને ઘેર આવ્યા. ડોર બેલ વગાડી. તરત જ દરવાજો ખુલ્યો દરવાજામાં તુલા ઊભી હતી. ચહેરા પર સ્મિત રમતું મૂકીને એણે મોક્ષને કહ્યું ઃ ‘આ...વો !’
મોક્ષ અંદર ગયો. સોફા પર બેઠો ઃ મિ. પટેલને તો અજબ વાત લાગતી હતી. એમને હજી વિશ્વાસ બેસતો નહોતો કે હું જોઉં છું એ સ્વપ્ન છે કે સત્ય ? વળી એ વિચારવા લાગ્યા કે, અત્યારે કદાચ તે મહેમાનની હાજરીમાં બોલતી નથી, પણ એકલાં પડતાં જ કદાચ તો મારી લેફટ-રાઈટ લઈ નાખશે. આ તો તુલા છે ! આમ સ્વભાવે સુંવાળી, પણ મહેમાનની બાબતમાં વાઘણ જેવી...સીધી ગર્જનાઓ જ કરે ! તાકૂકા જ તાડૂકા !
પણ એવું કશું જ ન બન્યું
ન તાડૂકો સંભળાયો, ન ગર્જના. પાણીનો ગ્લાસ લઈને ખડી થઈ ગઈ તુલા....પાણી પાયા પછી તે બોલી ઃ ‘જો ભાઈ, તું લાંબી મજલ કાપીને આવ્યો છે એટલે ખૂબ થાક્યો હોઈશ. પહેલાં તું નાહી લે ઃ એટલામાં તારા માટે હું ચા નાસ્તો બનાવી દઉં...પછી જમવાનું.’
મોક્ષને થાક તો લાગ્યો જ હતો. શરીર પણ કળતું હતું, ને મન પણ...તેણે ઝડપથી સ્નાન કરી લીઘું.
એ સ્નાન કરવા ગયો ત્યારે મિ. પટેલે ડરતાં ડરતાં, ગભરાતાં ગભરાતાં પત્નીને પૂછ્‌યું ઃ ‘તને મારા પર દુઃખ તો નથી લાગ્યું ને ?’
‘કેમ ?’
‘તને મહેમાનો ગમતા નથી. ને હું આ છોકરાને લઈ આવ્યો માટે.’
‘સૌભાગ્ય, એક વાત કહું ?’
‘કહી નાખ.’
‘સાચું કહું તો હું આજે બહુ ખુશ છું. ઇન્ડિયામાં હું મામા-મામી, કાકા-કાકી કે ફોઇ-ફુઆથી જેટલી થાકી નહોતી, એનાથી પણ વધારે થાક મને આ લંડનના અઢી વર્ષમાં મહેમાનો વિના લાગ્યો છે..હું માત્ર મારા ઉપર આવી પડતા વઘુ પડતા કાર્યબોજને જ રડતી હતી...અને ભૂલી ગઈ હતી કે આંગણે આવનાર મહેમાન માત્ર આપણા ઘરે જમવા જ નથી આવતા. એમની લાગણીઓ-ભાવનાઓને હું ભૂલી ગઈ હતી. આ લંડનનું અઢી વર્ષનું જીવન મહેમાનો વિના કેવું નીરસ-શુષ્ક બની ગયું છે, તે તમને કેમ કરીને સમજાવું ? આખો દિવસ એકાંત અને અજંપાભર્યો બની જતો. ઘણીવાર મને એવું લાગતું કે આ ઘર ઘર નથી, ને જાણે હું ગૃહિણી નથી...પરંતુ સૌભાગ્ય, તમે તો આજે મને ગૃહિણી બનાવી દીધી...હું ખરેખર ખુશ છું, મારા સૌભાગ્ય !’
‘વાહ ભાઈ વાહ ! હું પણ ખુશ છું મેડમ, તમારામાં આવેલા આ પરિવર્તનથી... પણ એક પ્રશ્ન જાગે છે, મેડમ !’
‘શો ?’
‘મેડમે, હવે ત્રણ વરસ પૂરાં થયા પછી આપણે ઇન્ડિયા પાછું જવું પડશે...મને થાય છે કે ઇન્ડિયા પાછું જવું કે પછી એકસ્ટેન્શ લઈ અહીં લંડનમાં રોકાવું ? તમે શું કહો છો, મેડમ ?’
‘સૌભાગ્ય, જો તમે મારું કહેવું માનવાના હોવ તો મારે ઇન્ડિયા પાછા જવું છે...મારે ફરી પાછા ખોવાઈ જવું છે...એ મામા-મામી, કાકા-કાકી, ફોઈ-ફુઆમાં ! પુનઃ મારે ગૃહિણી બની જવું છે..પરંતુ એ પહેલાં આ છોકરાને ઠેકાણું મળી જાય તેવું કરવું છે...એ મારો ભાઈ છે...કારણ કે એ મારા પિયરનો છે...તમે ય ટ્રાય કરજો.’
‘તમે એની ચંિતા ન કરતાં, મેડમ ! એ તમારો ભાઈ પણ કંઇ ઓછો નથી હોં ! હું તો મારી આ સોફટવેરી અને પાઉન્ડી દુનિયામાં અઢી વરસથી ખોવાઈ ગયો હતો. તારી લાગણીઓ કે ભાવનાઓને સમજવાની દરકાર કરી નહોતી પણ આ છોકરાએ તને જોયા સિવાય જ તારામાં રહેલી ‘ગુજ્જુ ગૃહિણી’’ને ઓળખી લીધી હતી...એટલો એ દિમાગનો તે જ તરોર છે ! લો મેડમ, આ આવી ગયો તમારો ભાઈ !
- અને ત્યારે અડધા કલાક સુધી આખાય દીવાનખંડમાં હાસ્યનાં મોજાં ઉછળતાં રહ્યાં ! ઉલ્લાસના દરિયાનાં મોજાં ગાજતાં રહ્યાં ! પ્રસન્નતાનો પરિમલ સુસવાટા મારતો ચારેય દીવાલો વચ્ચે દોડધામ કરવા લાગ્યો !! કારણ ? કારણ કે અતિથિઓને તિરસ્કારનારી, એમને જોઈને તોબડો ચઢાવનારી અને એમના આગમન માત્રથી નફરતનાં નગારાં વગાડનારી એક સ્ત્રી આખે આખી બદલાઈ ગઈ હતી !
(કથાબીજ ઃ ગોવંિદભાઈ પ્ર. પટેલ)

Share |
 

Gujarat Samachar Plus

કઠપૂતળીના માઘ્યમથી વૈજ્ઞાનિક સિદ્ધાંતોની કાર્યશાળા
પીત્ઝા બાદ હવે બુકની પણ હોમ ડિલિવરી
વેકેશનમાં સમગ્ર ગુજરાતમાંથી અમદાવાદ આવીને સ્ટુડન્ટ્‌સનું કરિયર માટે પ્રિ-પ્લાનંિગ
ગર્લ્સ પ્રોસ્ટીટ્યૂટ બાદ હવે બોય્‌ઝ....
અમદાવાદના આંગણે હાર્ટ કોન્ફરન્સનો પ્રારંભ
 

Gujarat Samachar glamour

અનુષ્કા સાથે સુરેશ રૈના લગ્ન નહીં કરે
સન્ની લિયોન બુરખો પહેરીને મળવા જાય છે
માઘુરી ‘સ્પેશ્યલ મજુરો’ કરી મીના કુમારીને શ્રદ્ધાંજલિ આપશે
ૠત્વિક ‘સર્વશ્રેષ્ઠ સ્ટાઈલ આઈકોન’ બન્યો
કેટરીના આમિરખાનને ‘કીક’ મારશે
 
 

84th Oscar Awards

   
 
amul
   
   

Gujarat Samachar POLL

BAPS વિશ્વશાંતિ મહાયજ્ઞ

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved