Last Update : 29-April-2012, Sunday

 
સ્માઈલંિગ ફલાવર્સાઈન - વિભાવરી વર્મા
- સાદું-સીઘું પંજાબી પહેરીને બેઠેલી જાસ્મિનને જોતાં જ બધાના ચહેરા ઊતરી જતા હતા ઃ ‘‘સનીની ગર્લફ્રેન્ડ, સાવ આવી?’’
- જાસ્મિને સનીનું માથું પોતાના ખોળામાં લઈ લીઘું. પાટો બાંધતાં બાંધતાં એના દિલની ધડકનો તેજ થઈ ગઈ....


ધફૂલ ખિલે હૈં ગુલશન ગુલશન,
લાખ બલાએં એક નશેમન.
ખૈર મિજાજે-હુશ્ન કી યા રબ,
તેઝ બહોત હૈ દિલકી ધડકન.
કાંટો કા ભી હક હૈ આખિર,
કૌન છુડાએ અપના દામન ?
મધમ ધમધમ કરતી ટ્રેન પસાર થઈ ગઈ....
અને એટલી જ ઝડપથી પેલા સોહામણા યુવાનના કપાળમાંથી ધકધક કરતું લોહી વહી રહ્યું હતું...
જાસ્મિન ગભરાઈ ગઈ હતી. હવે કરવું શું ? યુવાન બેહોશ થઇને રેલવેના પાટાની પાસે ઢળી પડ્યો હતો. એના જાકિટમાંથી એનો મોબાઈલ સરકીને બાજુમાં ફેંકાઈ ગયો હતો.
જાસ્મિને ઝડપથી એ મોબાઈલ ઉઠાવી લીધો. નેચરલી, એ અતિશય મોંઘો, જાસ્મિને પહેલાં કદી ન જોયો હોય એવા મોડલનો મોબાઈલ હતો. બે ઘડી તો એને સૂઝ પણ ન પડી કે એને ખોલવો કઈ રીતે ! પછી અચાનક એક ચાંપ દાબતાં એનું ઉપરનું પડખું ખૂલ્યું. અંદર આખી એબીસીડીવાળું ‘ક્વૅર્ટી’ કી-પેડ હતું. થોડાં ફાંફાં માર્યા પછી જાસ્મિને કી-પેડનું લોક ખોલ્યું.
પછી ‘એ’ ઉપરથી જે પહેલો જ નંબર દેખાયો એને ડાયલ કરી દીધો. ડાયલ કર્યા પછી જાસ્મિને જોયું, ડિસ્પ્લેમાં ‘ડબલ એ’ સાથેનું નામ હતું ઃ ‘આલોક....’
રીંગ જઈ રહી હતી....
આ બાજુ પેલા યુવાનના કપાળેથી લોહી વહી રહ્યું હતું...
સામેથી ફોન ઉપાડતાં જ જાસ્મિન બોલી ઊઠી ‘‘આલોકભાઈ, હું તમને ઓળખતી નથી. પણ આ મોબાઈલ જેનો છે એને ભયંકર ઍક્સિડન્ટ થયો છે ! હું અહીં ના હોત તો એમની ઉપર ટ્રેન ફરી વળી હોત...આઈ મિન, અહીં આજુબાજુમાં બીજું કોઈ દેખાતું પણ નથી....’’
‘‘રિલેક્સ, રિલેક્સ.’’ સામેથી અવાજ આવ્યો, તમે સૌથી પહેલાં મને એ કહો કે તમે કયાં છો ?’’
‘‘હું અહીં....’’ જાસ્મિને આસપાસ જોયું. ચારે બાજુ અંધકારભર્યો સન્નાટો હતો. ‘‘હું અહીં જમિયતપુરા રેલવે ઓવરબ્રિજની નીચે છું.’’
‘‘જસ્ટ ડોન્ટ વરી, હું હમણાં જ ત્યાં પહોંચું છું. સનીની હાલત કેવી છે ?’’
‘‘સની ?...’’
‘‘જેને એક્સિડેન્ટ થયો છે એનું નામ સની છે ને ! હું એનો કઝિન છું. નાવ લિસન, એણે એની બાઈક કે કાર, જે હોય તે, શેમાં ઠોકી મારી છે ?’’
‘‘ના, ના....એવું નથી. બે ચાર ગુંડા જેવા લોકોએ એને મારીને બ્રિજ પરથી ફેંકી દીધો છે !’’
‘‘એમ ?’’ સામેથી આલોકના અવાજમાં ગભરાટની ઝલક સંભળાઈ ‘‘તમે પ્લીઝ, ૧૦૮ને ફોન ના કરતા ! હું ગાડીમાં જ છું...જસ્ટ બિ ધેર...પ્લીઝ...હું અબી હાલ પહોંચું છું...ઓ ગૉડ...’’
ફોન કપાઈ ગયો.
જાસ્મિનનો ગભરાટ થોડો શમ્યો. હે ભગવાન, આ શું થઈ ગયું ? જે સોહામણો રાજકુમાર રોજ રાત્રે એનાં સપનામાં આવતો હોય એ જ સાક્ષાત્‌ એની સામે ચત્તોપાટ થઈને પડ્યો છે ! જે યુવાન રોજ‘ ગુલશન ફલાવર્સ’ની દુકાને આવીને તેના હાથ વડે સુંદર મઝાનાં ફૂલોનો બુકે બંધાવતાં પહેલાં સૂરજમુખી જેવા ચમકતા સ્માઈલ સાથે તેને કહેતો કે ‘‘હલ્લો માય ડિયર લેડી ઓફ સ્માઈલ્સ ! કેમ છો, સ્મિતની મહારાણી ...?’’ અરે, જે યુવાનનો ચહેરો જોતાં જ પોતાના ઘેરા ઉદાસ ચહેરા પર અચાનક સ્મિતની વીજળી ચમકી ઊઠતી...એ જ યુવાન અહીં, મારી સામે જ ?
અરે, મેં જ એને બચાવ્યો ! શું એને ખબર હશે કે મારું દિલ એના માટે -
‘‘ઓહ નો....’’ જાસ્મિનનું અચાનક ઘ્યાન પડ્યું કે એ યુવાન, જેનું નામ ‘સની’ હતું, તેનું શરીર એક આંચકો ખાઈને પાછું શાંત થઈ ગયું હતું !
હવે ?
પણ સનીના શરીરે ફરી એક આંચકો ખાધો ! એના હાથપગમાં ફરી સળવળાટ થયો ! છેક અત્યારે જાસ્મિનને ભાન થયું કે એના કપાળમાંથી ઘણું લોહી વહી ચૂક્યું છે.
જાસ્મિને ઝડપથી પોતાના પંજાબી ડ્રેસનો દુપટ્ટો ઊભો ફાડીને તેના કપાળે પાટો બાંધવા માંડ્યો. પણ એનું માથું ઊંચક્યા વિના એ શક્ય નહોતું.
જાસ્મિને એનું માથું પોતાના ખોળામાં લઈ લીઘું. પાટો બાંધતાં બાંધતાં એના દિલની ધડકનો અચાનક તેજ થઈ ગઈ....
ખૈર મિજાજે-હુશ્ન કી યા રબ,
તેઝ બહોત હૈ દિલ કી ધડકન.
શા માટે એની ધડકનો આટલી તેજ થઈ ગઈ હતી ? શા માટે એની આંગળીઓ કાંપી રહી હતી ? કોણ હતો એ યુવાન એનો ?.....
‘‘કાંટોં કા ભી હક હૈ આખિર
કૌન છુડાયે અપના દામન ?’’
જિગર મુરદાબાદીનો શેર યાદ કરીને જાસ્મિને વિચાર્યું કે ભલે હું એની જિદગીનું કોઈપણ ખૂબસૂરત ફૂલ ના હોઉં, ભલે હું કાંટા જેવી બિનજરૂરી ચીજ હોઉં, પણ તોય ‘‘કાંટોં કા ભી હક હૈ આખિર !’’
અને પોતાનું દામન છોડાવનારો હેન્ડસમ સની તો બિચારો અત્યારે બેહોશ હતો !
અચાનક મોટા અવાજે વાગતી મોબાઈલની રીંગથી જાસ્મિન ઝબકી ગઈ. એણે ફોન ઉપાડ્યો. સામેથી આલોકનો અવાજ આવ્યો ઃ
‘‘હલો, હું ઓવરબ્રિજ પાસે આવી ગયો છું...ક્યાં છો તમે ?’’
જાસ્મિને ખોળામાં સનીનું માથું રાખીને, ત્યાંથી જ સહેજ ઊંચા થઈને હાથ હલાવ્યો. ‘‘અહીં છું...અહીં ! મારો હાથ દેખાય છે ?’’
બીજી જ ક્ષણે એના પર કારની હેડલાઈટના પ્રકાશનો શેરડો પડ્યો. એ સાથે જ આલોકનો અવાજ આવ્યો ‘‘વાઉ....’’
‘‘શું ?’’
‘‘મેં તમને જોઈ લીધાં ! આઇ મિન, સૉરી, હું તમને જોઈ શકું છું...ત્યાં જ રહો. હું આવું છું...ઓકે ?’’
હેડલાઈટો ચાલુ રાખીને આલોક નામનો એ બેઠી દડીનો છતાં કસાયેલા શરીરવાળો યુવાન આ તરફ દોડતો આવ્યો. તેણે ટી-શર્ટ અને જીન્સ પહેરેલું હતું.
‘‘ઓકે. યુ કેન રિલેકસ નાવ. હું સનીને મારા ખભે ઉપાડી લઉં છું. તમે એનો મોબાઈલ અને, આજુબાજુ એનું પાકિટ-બાકીટ કે એવું કંઈક પડ્યું હોય તો જોઈ લો ને ?’’
આલોકે સ્ફૂર્તિથી, એક જ ઝાટકે સનીને પોતાના ખભે ઉપાડી લીધો. પછી મોબાઈલની ટોર્ચ ઑન કરીને આજુબાજુ પ્રકાશ ફેંક્યો. જાસ્મિનને સહેજ દૂર પડેલું એક વોલેટ મળ્યું. તેણે ઉપાડી લીઘું.
‘‘કમ ફાસ્ટ....’’ આલોક ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો.
‘‘મને લાગે છે કે લોહી ઘણું વહી ગયું છે. મેં પાટો તો બાંઘ્યો છે પણ...’’ જાસ્મિન ગણગણી.
‘‘આઈ કેન સી....’’ આલોક જરા હસ્યો ‘‘તમે તમારો પોતાનો દુપટ્ટો ફાડીને પાટો બાંઘ્યો છે ! આઈ કેન સી !’’
‘‘હા પણ-’’
‘‘શું નામ તમારું ?’’ આલોકે આગળ ચાલતાં પૂછ્‌યું.
‘‘જાસ્મિન.’’
‘‘લવલી નેઈમ.’’ આલોક ફરી હસ્યો ‘‘સનીને આમે ય ફૂલો બહુ ગમે છે અને તમારું તો ફૂલનું જ નામ છે.’’
‘‘યસ, બટ -’’
‘‘તમે આગળની સીટ પર બેસી જાવ.’’ આલોકે રોડ પર પહોંચી તેની રેડ કલરની ચળકતી ‘આઈ-ટેન’ કારનો દરવાજો ખોલતાં કહ્યું ‘‘મારે સનીને પાછલી સીટ પર સુવડાવવો પડશે.’’
સનીને પાછલી સીટ પર ગોઠવીને તરત આલોકે કાર સ્ટાર્ટ કરી. જાસ્મિનને સમજાતું નહોતું કે આલોકના ચહેરા પર સ્માઈલ શેનું હતું ! એ આલોકને કંઈ પૂછે એ પહેલાં આલોકે વારાફરતી ફોન કરવા માંડ્યા ઃ
‘‘હલો, આલોક બોલું છું...સનીને બહુ ખરાબ એક્સીડેન્ટ થયો છે. હું એને લઈને ધનરાજ હોસ્પિટલ જઈ રહ્યો છું. તમે ફટાફટ ત્યાં પહોંચો.’’
ફોન કરતાં કરતાં પણ આલોક એક જ હાથે સ્ટિયરીંગ સંભાળતો ગજબની સ્પીડે કાર ચલાવી રહ્યો હતો. ‘અંકલ, આન્ટી, ચાચુ, દાદુ, ભાભી, માસી..’ એવાં અલગ અલગ સંબોધનોવાળા લગભગ એક ડઝન ફોન પત્યા પછી આલોકે મોબાઈલ ડેશ-બોર્ડ પર મૂક્યો.
‘‘હવે સાંભળો જાસ્મિન, ત્યાં ધનરાજ હૉસ્પિટલમાં પેલી ગુંડાઓવાળી વાત હરગિજ કોઈને ના કહેતા. ઓકે ?’’
‘‘ઓકે.’’
‘‘તમે એમ કહેજો કે....’’ આલોકે સ્ટિયરીંગ પર આંગળીઓ રમાડતાં કહ્યું...‘‘કે સની ઓવરબ્રિજની પાળી પર ચડીને તમારી સામે ડાન્સ કરી રહ્યો હતો !’’
‘‘ડાન્સ ?’’
‘‘હા, અને ડાન્સ કરતાં કરતાં એ એવો મસ્તીમાં આવી ગયો કે એક સ્ટેપ ચૂકતાંની સાથે એ બ્રિજથી નીચે પડી ગયો.’’
‘‘પણ-’’
‘‘બિલીવ મિ. સની આવું જ કરે, એ વાત ફેમિલીના બધા લોકો માની લેશે ! યુ નો હિમ, નો ? તમે તો એને ઓળખો છો ને ?’’
‘‘યસ.’’ જાસ્મિનથી બોલાઈ ગયું.
‘‘કેટલા ટાઈમથી ?’’
‘‘છ મહિના.’’ જાસ્મિનથી ફરી અર્ધ-સત્ય બોલાઈ ગયું. અને વાત પણ ક્યાં ખોટી હતી ? છેલ્લા છ મહિનાથી જ આ સોહામણો સની એની દુકાન પર ફૂલો લેવા આવતો હતો ને !
* * *
આલોકે એની કાર ધનરાજ હોસ્પિટલના ખાંચામાં વાળીને ઊભી રાખી ત્યારે હોસ્પિટલનું ભવ્ય બિલ્ડીંગ જોઈને જાસ્મિનની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આ હોસ્પિટલ હતી કે કોઈ ફાઈવ-સ્ટાર હોટલ ?
બહાર લીલાંછમ બગીચામાં લાઈટો ઝળહળતી હતી. અંદર દીવાલો પર મોટાં મોટાં પેઇંન્ટંિગો હતાં. કાચની બારીઓ ઉપર અતિશય મોંઘા પરદા હતા. ફર્શ તો એટલી લીસી અને ચળકતી હતી કે જાણે આઈનો જોઈ લો ! આ ચકાચૌંધમાં જાસ્મિન બે ઘડી માટે તો ભૂલી જ ગઈ કે બેહોશ સનીની અહીં સારવાર કરાવવાની છે.
જોકે આલોકે કારમાંથી ઉતરતાંની સાથે જ ફટાફટ સ્ટાફને કામે લગાડી દીધો હતો. સ્ટ્રેચર પર સનીના શરીરને સુવડાવીને ડાયરેકટ ઇમરજન્સી વોર્ડમાં લઈ જવામાં આવ્યો હતો. આલોકે અહીંના મેનેજમેન્ટ સાથે ફોન પર વાત કરીને હોસ્પિટલના બેસ્ટ ડૉક્ટરોને ડ્‌યૂટી પર લગાડી દીધા હતા.
થોડી જ વારમાં ધનરાજ હૉસ્પિટલના પોર્ચમાં એક પછી એક શાનદાર અને મોંઘી મોંઘી કારો આવવા લાગી. શેવરોલેટ, મર્સિડીસ, કેડીલેક, ટોયોટા, ફોકસવેગન, હોન્ડા....જાસ્મિન તો જોતી રહી ગઈ. અંદરથી સનીનાં જે સગાંવહાલાં ઊતરી રહ્યાં હતાં એ પણ કંઈ કમ નહોતાં. એમાંથી મોટા ભાગના જાણે હમણાં જ કોઈ લગ્નના રીસેપ્શનમાંથી કે ડાયરેક્ટ ડાન્સ પાર્ટીમાંથી આવી પહોંચ્યા હોય તેવાં મોંઘાં ઘરેણાં અને ઝળહળાટવાળાં વસ્ત્રોમાં હતાં. સ્ત્રીઓના ચહેરા પર હેવી મેકપના ઠઠારા હતા અને પુરુષો મોંઘા સૂટ-સફારી કે જાકીટમાં હતા. એમનાં શરીરો પર છંટાયેલા મોંઘા સેન્ટની ખુશબોને કારણે હોસ્પિટલના મેઈન ફોયરમાં જાણે મહેકનું વાવાઝોડું આવ્યું હોય એવું વાતાવરણ થઈ ગયું.
બધા આવીને ઝડપથી આલોક પાસે પહોંચી જતા હતા. આલોક દરેકને સનીના સમાચાર આપ્યા પછી જાસ્મિન તરફ આંગળી ચીંધીને કહેતો હતો ઃ
‘‘એ જાસ્મિન છે, સનીની ગર્લફ્રેન્ડ. એણે જ સનીનો જીવ બચાવ્યો છે.’’
આ સાંભળતાં જ આવનારાઓ ઝડપથી તેની તરફ ‘‘થેન્કયુ’’ કહેવા માટે આવી પહોંચતા પરંતુ હોલના ખૂણે સાદું પંજાબી (એ પણ ફાડી નાંખેલા દુપટ્ટાવાળું) પહેરીને બેઠેલી જાસ્મિનને જોતાં જ બધાના ચહેરા ઊતરી જતા હતા.
‘‘સનીની ગર્લફ્રેન્ડ, સાવ આવી ?’’
થોડી જ વારમાં સનીનાં સગાંવહાલાંઓ ઉપરાંત ફ્રેન્ડઝ પણ આવી પહોંચ્યા. એમાંના જે યુવાનો હતા તે જાસ્મિનની ઓળખાણ મેળવીને એકદમ નવાઈથી એની સામે જોઈ રહેતા હતા. અને છોકરીઓ ? હા, એકદમ અલ્ટ્રામોડર્ન ફેશન શોની મોડલો જેવી લાગતી રૂપાળી-સેક્સી છોકરીઓનાં મોં જાસ્મિનને જોતાં જ આશ્ચર્યથી ખુલ્લાં રહી જતાં હતાં !
‘‘યુ મિન, શી ઈઝ સનીઝ ગર્લફ્રેન્ડ ? હેઝ હિ ગોન બોન્કર્સ ?’’
દસેક મિનિટ પછી પરિસ્થિતિ એવી હતી કે આખા ફોયર હોલમાં બધા એકબીજા સાથે ધીમા અવાજે વાતો કરી રહ્યા હતા પણ જાસ્મિન સામે કોઈ જોતું સુદ્ધાં નહોતું ! જાસ્મિનને થયું કે હું અહીં ફર્શ નીચે દટાઈ જાઉં તો સારું. એનું આખું શરીર કોઈ કોશેટાની જેમ અંદરની તરફ સંકોચાઈ રહ્યું હતું.
ત્યાં જ હોલના એક છેડે હલચલ સંભળાઈ. ‘‘દાદાજી આવી ગયા...દાદાજી આવી ગયા....’’
લોકોની ભીડ પાછળથી એક રણકાદાર અવાજ સંભળાયો. ‘‘કયાં છે આલોક ? શું થયું મારા દીકરા સનીને ?’’
આલોકે કહ્યું ‘‘ડોન્ટ વરી દાદાજી. હિ ઇઝ ઓલરાઈટ. એની ટ્રિટમેન્ટ ચાલુ થઈ ગઈ છે. પણ જો જાસ્મિન ના હોત તો સની કદાચ બચી ના શક્યો હોત.’’
‘‘જાસ્મિન ? કયાં છે એ છોકરી, જોઉં તો ખરો ?’’
દાદાજીના અવાજ સાથે જ ફોયરના લોકોએ એમને જગા કરી આપી. જાસ્મિને જોયું કે એક છ ફૂટની વયોવૃદ્ધ છતાં પડછંદ વ્યક્તિ એની તરફ આવી રહી હતી. એમની આખી પર્સનાલિટી જ કંઈક અલગ હતી. સફેદ પૂણી જેવા લાંબા વાળ, એવી જ સફેદ લહેરાતી દાઢી, કપાળે તિલક, ખભે શાલ, રેશમી સુંવાળો શ્વેત ઝભ્ભો, સોનેરી કિનારવાળું ધોતિયું અને હાથમાં ચાંદીની મૂઠવાળી લાકડી....
નજીક આવીને દાદાજીએ જાસ્મિનને ઉપરથી નીચે સુધી નજર ફેરવીને જોઈ લીધી. બીજી જ ક્ષણે એમના કપાળ પરની કરચલીઓ દૂર થઈ ગઈ. એમના હોઠો પર સ્મિત આવી ગયું.
‘‘અરે વાહ !’’ આંગળી વડે જાસ્મિનની હડપચી ઊંચી કરતાં એ સ્હેજ હસ્યા ‘‘પહેલી વાર ડહાપણનું કામ કર્યું છે મારા સનીએ !’’
ખબર નહિ કેમ, પણ દાદાજીનો હસતો માયાળુ ચહેરો જોઈને જાસ્મિનના આછા ગુલાબી હોઠો પર એક સ્માઈલ આવી ગયું ઃ
‘‘ઓહોહોહો...’’ દાદાજીએ એના સ્મિત પર ઓવારી જતા હોય તેમ પોતાની પોચી-નરમ હથેળી જાસ્મિનના આખા ચહેરા પર ફેરવીને આંગળીઓ ચૂમી લીધી. ‘‘બસ દીકરી, આઈ એમ ખુશ ! મારા સનીનાં તો નસીબ ઊઘડી ગયાં !’’
દાદાજીના કહેવાનો મર્મ જાસ્મિનને સમજાયો નહિ. છતાં એમના સ્પર્શમાં કંઈક એવું હતું જે જાસ્મિનને બહુ ગમ્યું. એનું આખું તંગ થઈ ગયેલું શરીર અચાનક હળવું થઈ ગયું, કોઈ અજાણ્યો બોજ જાણે હટી ગયો...
‘‘એકસ્ક્યુઝ મિ....’’ દાદાજીની પાછળ આવી પહોંચેલી એક નર્સના અવાજથી જાસ્મિન ફરી વાસ્તવિકતામાં આવી ગઈ.
‘‘યુ આર ઓલ ફ્રોમ રાહેજા ફેમિલી, નો ? સર, અમારા સિનિયર ડૉક્ટર વિશાલ જૈન આપને કંઈક કહેવા માગે છે.’’
નર્સની પાછળ આવી પહોંચેલા ડૉક્ટર જૈન ઉપર સૌની આંખો મંડાઈ.
‘‘યુ સી, મિસ્ટર ઇન્દ્રસેન રાહેજા....’’ ડૉક્ટરે દાદાજીને સંબોધીને કહ્યું ‘‘આપનો પૌત્ર સની તાત્કાલિક સારવાર મળવાને કારણે ડેન્જર ઝોનમાંથી તો બચી ગયો છે. પણ....’’
આખા હોલમાં ઊભેલા સૌના કાન આ તરફ હતા.
‘‘પણ આઈ એમ અફ્રેઈડ, કે માથાના પાછળના ભાગે થયેલી એક ઇન્જરીના કારણે એ...થોડી જ મિનિટો પહેલાં કોમામાં ચાલી ગયો છે...’’
ધનરાજ હૉસ્પિટલના ફોયર હોલમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.
(ક્રમશઃ)

Share |
 

Gujarat Samachar Plus

મતભેદ તો ઘણાં થયા પણ મનભેદ ક્યારેય નહીં
શહેરની ગર્લ્સ પણ બોલે છે ગંદી ગાળો યુ બ્લડી એ...હો...
જીટીયુનો પેટન્ટ એપ્લીકેશન પ્રોગ્રામ
એકસ સ્ટુડન્ટસનો કોલેજના જુનિયર્સને હેલ્પ કરવાંનો ફંડા
ચાઇલ્ડ એક્ટિવીટીમાં માર્શલઆર્ટની બોલબાલા
 

Gujarat Samachar glamour

ડર્ટી પિક્ચરને આપેલો નેશનલ એવોર્ડ પાછો ખેંચાશે?
જોયાની ડોક્યુમેન્ટરીમાં કેટરીના
મેગન ફોક્સ હાસ્ય-ભૂમિકા કરીને ખુશ
કરીના ઓછી ફિલ્મો સાઈન કરવા માંડી!
પ્રતિક બબ્બરે નાનીની ગંગામાં ન્હાવાની ઈચ્છા પૂરી કરી
 
 

84th Oscar Awards

   
 
amul
   
   

Gujarat Samachar POLL

એન.આર.ઈન્સીટ્યુટ ડાન્સ પાર્ટી

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved