Last Update : 18-April-2012, Wednesday

 

ઇન્જેક્શન

ડાર્ક સિક્રેટ્‌સ - રાજ ભાસ્કર

- આ દવા નથી આ તો ઝેર છે, ઝેર છે. ચાર- ચાર શીશીઓ એક સાથે શરીરમાં જાય પછી કોણ જીવતું રહે ?

ભાગ-૧

 

પોલીસ જીપની સાઇરને કંપાઉન્ડમાં ઉભેલા ટોળાના ડોકાં અવાજની દિશામાં ધુમાવ્યા. જીવન સાર્વજનિક હોસ્પિટલના મેઇન ગેટમાં એન્ટર થઈને જીપ મારંમાર ટોળા તરફ ધસી આવી અબળાની ચિચિયારી જેવી બ્રેક સાથે થંભી. અકોલી પોલીસ સ્ટેશનના ઇન્સ્પેક્ટર ઘેલાણી મૂછોને તાવ દેતા નીચે ઉતર્યા, પાછળ પાછળ નાથુ પણ કૂદકો મારીને ઉતર્યો. ઉતરતા વેંત એણે રોફ જમાવવા માંડ્યો, ‘એ ય શેની ભીડ છે આ બધી ? અહીં કોઈ નાટક ચાલે છે ? ચાલો નીકળો.’ નાથુ દંડો ધુમાવતા આસપાસની ભીડ તરફ ધૂમી વળ્યો.
ભીડ વિખરાઈ ગઈ. ઇન્સ્પેક્ટર ઘેલાણી અને નાથુ અંદર પ્રવેશ્યા. એમને જોતાં જ ચાર- પાંચ સિનિયર લાગતા ડોક્ટરો એમની પાસે આવી ગયા. ‘આવો સાહેબ ! બહુ ગજબ થઈ ગયો. અમારા ચીફ ડોક્ટર આર.સી. મહેતા સાહેબે આત્મહત્યા કરી લીધી. શી ખબર એવા તે કયા દુઃખો હતા ! કંઈ સમજાતું નથી સાહેબ.’
‘લાશ ક્યાં છે ?’ ઘેલાણીએ સીધો જ મુદ્દાનો સવાલ કર્યો.
‘સામેની ઓફિસમાં !’
‘ઓ. કે. અત્યાર સુધી કોણ કોણ અંદર ગયું છે ?’ ઘેલાણીએ ઓફિસ તરફ વળતા પ્રશ્ન કર્યો.
‘કોઈ નહિ સાહેબ ! તમને ફોન કર્યો એના અડધા કલાક પહેલાં જ અમને ખબર પડી. વોર્ડબોય રાકેશે સૌથી પહેલા એમને મરેલા જોયા. એ કોઈ ફાઇલમાં સહી કરાવવા અંદર ગયો હતો પણ દરવાજામાં પગ મૂકતાં જ એણે સાહેબને મરેલી પડેલી હાલતમાં જોયા એટલે તરત જ ત્યાંથી પાછો વળી ગયો અને મારી પાસે આવી ગયો. હું જાણુ છું કે આ બધો પોલીસ કેસનો મામલો છે એટલે હું પણ અંદર ન ગયો કે બીજા કોઈને પણ અંદર ન જવા દીધા.’
‘તમારો પરિચય ?’
‘જી, હું ડોક્ટર ગૌતમ પટેલ ! ડો. મહેતા સાહેબ અમારી હોસ્પિટલના ચીફ ડોક્ટર હતા અને હું એમની નીચે છું સાહેબ !’’
ઓફિસ આવતા ઘેલાણી અને નાથુ અંદર પ્રવેશ્યા. જીવન હોસ્પિટલના ચીફ ડોક્ટર ડો. આર. સી. મહેતા સાહેબ ઢગલો થઈને એમની ખુરશીમાં પડ્યા હતા. એમનો જમણો હાથ અડધો ખુરશીના ટેકા પર હતો અને બહારની સાઇડ લટકતો હતો. જ્યારે ડાબો હાથ ખુરશીના ટેકા પરથી સરકીને નીચે લબડી રહ્યો હતો. નીચે લબડી રહેલા ડાબા હાથમાં એક ઇન્જેક્શન હતું. એમની પહેલી બે આંગળીઓ અને અંગુઠો હજુ ઇન્જેક્શન મારવાની પોઝિશનમાં જ ગોઠવાયેલા હતા. આખું ઇન્જેક્શન પુશ કરેલું હતું. એમાંની તમામ દવા એમણે જમણા હાથની નસમાં ઉતારી દીધી હોય એવું લાગતું હતું. જમણા હાથની નસમાં એકથી વધારે છિદ્રો પણ હતા એમાંથી લોહી બહાર આવીને થીજી ગયું હતું. ટેબલ પર ચાર ઇન્જેક્શનોની ખાલી શીશીઓ પડેલી હતી. એક ખાલી ચાનો કપ હતો અને એક પ્લેટમા બે-ચાર બિસ્કીટ પડેલા હતા.
તપાસ ચાલતી હતી એ દરમિયાન ફંિગરપ્રિન્ટ એક્સપર્ટ અને એફ.એસ.એલ.ની ટુકડી પણ આવી ગઈ હતી. બધા પોતાના કામે લાગ્યા હતા. અચાનક ઘેલાણીનું ઘ્યાન સાહેબના ટેબલ પર મૂકેલા કોમ્પ્યુટર પર ગયું. એમણે ગ્લોવ્ઝ પહેરેલા હાથે એન્ટર પુશ કર્યું એન્ટર દબાવતા જ એક પેજ ઓપન થયું, એમાં લખ્યું હતું, ‘આઇ ક્વીટ...હું આ ફાની દુનિયા છોડી રહ્યો છું. મારા દીકરાને મારે બહુ મોટો ડોક્ટર બનાવવો હતો. પણ એ સાયન્સમાં બીજી ટ્રાયમાં પણ ફેઇલ થયો. હું હારી ગયો. સપના પૂરાં જ ના થવાના હોય તો જીવીને ફાયદો પણ શું ? હું આત્મહત્યા કરી રહ્યો છું મારા મોત માટે કોઈને જવાબદાર ન ગણશો.. આવજો મિત્રો.’
આ જ લખાણની એક પ્રિન્ટ પણ પછી પ્રિન્ટર પરથી મળી આવી. કેસ ફાઇલ કરીને ઘેલાણીએ ડો. મહેતાની લાશને પોસ્ટમોર્ટમ માટે સિવિલ મોકલી આપવાનો હુકમ કર્યો. એમની વાત સાંભળી ડો. ગૌતમ પટેલે કહ્યું, ‘સાહેબ, અહીં અમારી હોસ્પિટલમાં પોસ્ટમોર્ટમની સુવિધા છે. બહાર મોકલીશું તો નાહકનું મોડું થશે.’
ઘેલાણી એમની સામે જોઈ મર્માળુ હસ્યા, ‘ડો સાહેબ ! પ્લીઝ મને મારી રીતે કામ કરવા દો.’ ડૉ. ગૌતમનો ચહેરો પડી ગયો એ કાંઈ બોલ્યા નહીં. બહારની ફોયરમાં ડો. મહેતા સાહેબનો પરિવાર રોકકળ કરી રહ્યો હતો ઘેલાણી એમને સાંત્વના આપીને બહાર નીકળી ગયા.
* * *
‘સાહેબ, આ મોટા માણસોને નાનાં નાનાં કારણોસર મરી જતાં વાર નથી લાગતી. બહુ ગજબનું થયું છોકરો સાયન્સમાં ફેઇલ થયો એમાં આત્મહત્યા કરી લીધી એ બરાબર ન કહેવાય !’ પાછા જતી વખતે નાથુએ ઘેલાણીને કહ્યું.
ઘેલાણી હસ્યા, ‘નાથુ, મારો તર્ક કહે છે કે, આ આત્મહત્યા નથી મર્ડર છે !’
‘વ્હોટ ! આ અને મર્ડર ? અરે સાહેબ ! દીવા જેવું સાફ છે કે આ આત્મહત્યા છે અને તમે કહો છો કે...’
‘નાથુ, તારે ચશ્મા બદલવાની જરૂર છે. મને થોડી વઘુ પૂછપરછ કરી લેવા દે પછી બઘું સમજાવીશ તને !’
બીજા દિવસે સવારે પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટ આવી ગયો. ડો. મહેતા સાહેબનો અગ્નિસંસ્કાર પણ થઈ ગયો પછી ઘેલાણી અને નાથુ વધારાની પૂછપરછ માટે હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા.
‘ડો. ગૌતમભાઈ, મહેતા સાહેબનો પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટ આવી ગયો છે. એમનું મૃત્યુ બ્રેઇન હેમરેજને કારણે થયું હોવાનું માલુમ પડ્યું છે. અને એ એમના શરીરમાં પ્રવેશેલી માઇસ્ટેરોલ ઓ.એચ.એફ. નામની દવાના વધારે પડતા ડોઝને આભારી હતું. મૃત્યુ રાઇટ રાતના નવ વાગીને પાંત્રીસ મિનિટે થયું હતું. હવે મારે આ ઇન્જેક્શન વિશે થોડી માહિતી જોઈએ છે. એ દવા શેની છે, એ રોગીઓને શા માટે અપાય છે એ વિશે કાંઈ કહેશો ?’
‘વ્હાય નોટ સર ! એમાં એવું છે કે, માઇસ્ટેરોલ ઓ.એચ.એફ. એ એક એવી દવા છે જે મનની ખિન્નતા દૂર કરે છે. અમે એનો ઉપયોગ મેલેન્કોલિયા અથવા વિષાદરોગના દર્દીઓની સારવાર માટે કરીએ છીએ. આ દવાથી થોડા જ સમયમાં મગજની ખિન્નતા જતી રહે છે અને દર્દી રીલેક્શેશનનો અનુભવ કરે છે. પણ જો આ દવાના ઇન્જેક્શનો વઘુ માત્રામાં એટલે કે ત્રણથી વધારે શીશીઓ લેવામાં આવે તો એ મગજને અંદર અંદરથી ઉડાડી શકે છે અને બ્રેઇન હેમરેજ થઈ શકે છે. મેં મહેતા સાહેબના ટેબલ પર જોયું હતું ત્યાં ચાર ખાલી શીશીઓ પડી હતી. બસ, એના ઓવરડોઝને કારણે જ એમનું મૃત્યુ થયું છે.’’
‘ઓ. કે. હવે મને એ કહો કે, આ દવાઓ અહીં ક્યાં રાખવામાં આવે છે, અને એની સિક્યોરિટીની શું સુવિધા છે ? આ હોસ્પિટલમાં એ દવાનો ઉપયોગ કોણ કોણ કરે છે ?’
‘સર, અમે આ ઇન્જેક્શનો દવાઓના સ્ટોરરૂમમાં રાખીએ છીએ. એ રૂમને હંમેશા તાળું મારેલું હોય છે. માત્ર પાંચ લોકો એમાં અવરજવર કરી શકે છે. જેમાં એક હતા ડો. મહેતા સાહેબ પોતે અને બીજો હું. બાકીના ત્રણમાં એક છે ડોક્ટર સિતાંશું જે આવા રોગીઓની સારવારમાં માહેર છે. ઉપરાંત લેડી ડોક્ટર મીસ સુસ્મિતા અને સિનિયર નર્સ નિશાને પણ રૂમમાં દવાઓ લાવવા લઈ જવા માટે અવરજવર કરવાની છૂટ હતી.’
‘ઓ.કે. જરા એનું રજીસ્ટર મંગાવી આપો.’ ઘેલાણીએ રજીસ્ટર મંગાવ્યું.
રજીસ્ટરમાં એ દિવસે કુલ સાત દવાની શીશીઓ દર્દીઓને આપવા માટે બહાર કાઢ્‌યાની નોંધ હતી. જેમાં ત્રણ સિનિયર નર્સ નિશા દ્વારા લેવાઈ હતી. ત્રણ ડો. સિતાંશુ દ્વારા અને ડો. સુસ્મિતા દ્વારા. ઘેલાણીએ ડો. પટેલને પૂછ્‌યું, ‘આ સાત બોટલો કાઢવાનું પ્રિસ્ક્રીપ્શન તમે જ લખી આપ્યું હતું.’
‘જી, બધી તો નહિ પણ નર્સ નિશા દ્વારા કઢાયેલી દવા માટે મેં જ પ્રિસ્ક્રાઇબ કરી હતી. બાકી ડો. સિતાંશુ અને ડો. સુસ્મિતાએ પોતે જ કાઢી હશે’
‘એવું કેમ ? ડોક્ટરોએ સ્ટોર રૂમમાંથી દવાઓ કાઢવી પડે ?’ ઘેલાણીએ મહત્ત્વનો પ્રશ્ન પૂછ્‌યો.
‘સાહેબ, અહીં સ્ટાફ ઓછો છે એટલે કોઈ કામમાં હોય તો ડોક્ટર બિચારા જાતે કાઢી લે છે.’
‘ઓ. કે. થેંક્સ ! એ કહો કે તમારા અને ડો, મહેતાના સંબંધો કેવા હતા ?’
પ્રશ્ન સાંભળી ડો. ગૌતમનો ચહેરો ફરી ગયો પણ એ નોર્મલ બિહેવિયર કરતા બોલ્યા, ‘સારા જ હતા કેમ ?’
‘ખાલી એમ જ ! આ તો હોસ્પિટલમાં લોકો એમ કહે છે કે તમારે અને એમને જરાય બનતું નહોતું મેં તો ત્યાં સુધી સાંભળ્યું છે કે ડો. મહેતા આખી જંિદગી તમારી પ્રગતિની આડે આવ્યા હતા એ ના હોત કે ના હોય તો તમે એકમાત્ર એવા ડોક્ટર છો જે ચીફ ડોક્ટરના ટોપ હોદ્દા સુધી પહોંચી શકો છો.’
‘વોટ ડુ યુ મીન ઇન્સ્પેક્ટર ?’ ડો. ગૌતમે કડકાઈથી પૂછ્‌યું.
‘ડોન્ટ વરી ડોક્ટર ! ઇટ્‌સ જસ્ટ નોર્મલ ઇન્વેસ્ટીગેશન. બી રીલેક્સ’ બોલીને ઘેલાણી બહાર નીકળી ગયા.
બહાર વોર્ડબોય રાકેશ સહિત અમુક લોકોની પ્રાથમિક પૂછપરછ કરીને તેઓ સિનિયર નર્સ નિશાને મળ્યા.
‘નિશાજી, તમારી થોડીક રૂટીન પૂછપરછ કરવી હતી. તમારા મહેતા સાહેબે આત્મહત્યા કરી એ વાત તમને કેટલે અંશે સત્ય લાગે છે !’
‘સો ટકા... હમણાં મારી સોસાયટીમાં આવી જ રીતે એક આખા પરિવારે આત્મહત્યા કરી લીધી. છોકરાનું દસમાનું પેપર ખરાબ ગયું. પહેલા એ લટકી ગયો પછી એને મરેલો જોઈને આખો પરિવાર. સાહેબ છોકરાનું ભણવાનું બગડે એટલે જીવન બગડ્યું જ સમજો. અને હું તો કહું છું...’
‘એક મિનિટ... એક મિનિટ...’ નર્સ બહુ બોલકી હતી. ઘેલાણીએ એને શાંત પાડી.
‘સિસ્ટર દવાઓના સ્ટોરરૂમમાંથી તમે જે ઇન્જેક્શનો કાઢ્‌યા હતા એ ત્રણે ઇંજ્કેશનો કયા કયા દર્દીઓને આપ્યા હતા એની થોડી માહિતી જોઈએ છે. મને એ ત્રણેની કેસ ફાઇલ આપો જરા !’
‘આપી દઉં સર !’ થોડી જ વારમાં નિશાએ ત્રણ ફાઇલો એમના હાથમાં મૂકી અને બોલવા લાગી, ‘ત્રણે ત્રણ બહુ જ ગરીબ પરિવારના છે. બિચારા ભુખ અને ગરીબીથી માનસિક બીમાર બની ગયા છે. એક ભાઈ દહેગામ બાજુના છે, બીજા અમરેલીના, અને ત્રીજા તો સાવ યુવાન છે, અહીં અમદાવાદનો જ છે. ભગવાન એમને સાજા કરી દે તો સારું...’ નર્સે પાછી બિનજરૂરી લબલબ ચાલુ કરી દીધી. ઘેલાણીને એને જોઈને હસવું આવી ગયું. એમણે કહ્યું, ‘બહેન, હું પૂછું એટલા જ જવાબો આપો. બાકી બઘું તો હું જાણી લઈશ. હવે મને એ કહો કે તમારી ડ્યુટી કેટલા વાગ્યાથી કેટલા વાગ્યાની છે.’
‘સાહેબ, મારી ડ્યુટી સવારે આઠથી આઠની છે. આઠને પાંચ મિનિટે તો હું અહીંથી નીકળી ગઈ હતી. મારી સવા આઠની બસ છે. હું ૨૦૨ નંબરની બસમાં જાઉ છું. પોણા નવ વાગે તો હું ઘેર પહોંચી ગઈ હતી. આ રહી એની ટિકિટ અને સાહેબ એક વાત કહું આ દવા નથી, આ તો ઝેર છે. ચાર- ચાર શીશીઓ એક સાથે શરીરમાં જાય પછી કોણ જીવતું રહે ? સાહેબે બહું ખોટું કર્યું ! સાહેબ ! ભગવાન એમના આત્માને શાંતિ આપે. હવે મને આવા સારા સાહેબ ક્યારેય નહિ મળે. મેં તો એમના આત્માની શાંતિ...’
નિશાએ પાછી બકબક શરુ કરી દીધી ઘેલાણી અને નાથુ ત્રાસીને ઊભા થઈ ગયા. ‘ઓ. કે. મેડમ, આટલી માહિતી પૂરતી છે... જરૂર હશે તો પછી મળીશું.’
એ પછી એ ડો. સિતાંશુની કેબિનમાં ગયા. ડો. સિતાંશુ એકદમ સંિગલ હડ્ડીના અને સ્હેજ શ્યામ હતા. જોઈને લાગે નહીં કે એ માણસ ડોક્ટર હશે. ચહેરો જરા વિકૃત, આંખો સૂકાયેલી અખરોટ જેવી, ગાલ નારિયેલના છીલકા જેવા ખરબચડા અને હોઠ ભરેલા ભીંડા જેવા.
‘ડો. સિતાંશુ મારે ડો. મહેતાના મૃત્યુ વિશે તમારી સાથે થોડી વાત કરવી છે.’ ઘેલાણીએ જતાં વેંત જ કહ્યું.
‘ચોક્કસ સર ! બેસો ! પૂછો શું પૂછવું છે ?’
‘તમે ગઈકાલે સાંજે કેટલા વાગ્યા સુધી અહીં હતા ?’
‘સર, મારી ડ્યુટી આખી રાતની છે હું સાંજે છ વાગે આવી ગયેલો અને પછી સવર સુધી અહીં જ હતો.’
‘ગઈકાલે સાંજે તમે દવાઓના સ્ટોરરૂમમાંથી માઇસ્ટેરોલ ઓ.એચ.એફ.ના ત્રણ ઇન્જેક્શનોની શીશી કાઢી હતી. એ કયા કયા દર્દીઓને આપી હતી એની વિગતો અને દર્દીઓની તપાસ કરવી છે મારે.’
‘શ્યોર સર ! પણ તમને ક્યાંક આ મર્ડર છે એવો શક તો નથી ને ?’
‘ના, શક નથી ડોક્ટર પણ યકીન છે, ડો. મહેતાનું ખૂન થયું છે.’
‘ના બની શકે સર !’
‘એ બઘું હું જોઈ લઈશ અત્યારે તમે મને પેલી ત્રણ ફાઇલો આપો પછી દર્દીઓને મળાવો અને પછી દવાઓનો સ્ટોરરૂમ બતાવો.’
ડો. સંિતાશુએ ઘેલાણીને ફાઇલો આપી દીધી પછી તરત વોર્ડમાં દાખલ ત્રણે દર્દીઓને પણ મળાવી દીધા. એ પછી ત્રણે દવાઓના સ્ટોરરૂમમાં આવ્યા. ઘેલાણીએ સ્ટોરરૂમનું નિરીક્ષણ કરતા પૂછ્‌યું, ‘આની ચાવી કોની પાસે હોય છે ?’
‘પાંચ લોકો પાસે, એક ડો. મહેતા ખુદ, બીજા ડો. ગૌતમ પટેલ, સિસ્ટર નિશાબહેન, ડો. સુસ્મિતા અને હું.’
‘તમેે ગઈ કાલે અહીંથી ઇન્જેક્શનો કાઢ્‌યા ત્યારે દવાના આ બોક્સમાં કેટલી શીશીઓ હતી ?’ ઘેલાણીએ બોક્સ બતાવતા કહ્યું.
‘સર, આ બાર ઇન્જેક્શનોનું બોક્સ છે. મેં આમાંથી ઇન્જેક્શનો લીધા ત્યારે એમાં નવ ઇન્જેકશનો હતા.’
‘ઓ. કે. થેંક્સ ! હવે એ કહો કે તમારા અને ડો. સુસ્મિતાના સંબંધોને લઈને ડો. મહેતા નારાજ હતા એ વાત સાચી કે ખોટી ? કારણ કે ડો. સુસ્મિતા એમના ખાસ મિત્રની દિકરી હતી અને એ અને એમના મિત્ર નહોતા ઇચ્છતા કે તમારા બંનેના લગ્ન થાય.’
‘સર, એ મારી પર્સનલ મેટર છે.’
‘ઓ. કે. નો પ્રોબ્લમ. થેંક્સ ફોર એવરીથીંગ.’
એ પછી ઘેલાણી અને નાથુ ડો. સુસ્મિતાને મળ્યા એમની ડ્યુટી પણ નાઇટની જ હતી એ પણ સાંજે સાત વાગ્યાથી સવારે છ વાગ્યા સુધી હોસ્પિટલમાં હાજર જ હતા. એમણે જ્યારે દવા કાઢી ત્યારે બોટલમાં છ ઇંજેક્શનો હતા એવું એમનું કહેવું હતું. એમણે જે દર્દીને ઇંજેક્શન આપ્યું હતું એને તપાસીને એની પણ પૂછપરછ કરીને ઘેલાણી અને નાથુ બહાર નીકળ્યા.
જીપ પુરપાટ વેગે પોલીસ સ્ટેશન તરફ દોડી રહી હતી. નાથુએ ઘેલાણીને પૂછ્‌યું, ‘સર, આર યુ સ્યોર કે ડો. મહેતાનું મર્ડર જ થયું છે.’
‘કોણ લાગે છે ખૂની ?’
‘છે તો આ ચારમાંથી જ કોઈ ?’
‘કોણ લાગે છે ચારમાંથી ?’
‘અરે યાર, તું તો એટીએમમાંથી પૈસા કાઢતો હોય એમ મારી પાસેથી માહિતી કાઢી રહ્યો છે. માણસ છું યાર, મશીન થોડો છું ? મારે વિચારવું પડે થોડું ઇન્વેસ્ટીગેશન કરી લઉં પછી બસ, થોડી રાહ જો. થોડા દિવસમાં ખૂની તારી સામે હશે.’ બોલીને ઘેલાણીએ સોયમાં દોરો પરોવતા હોય એવી બારીકાઈથી ડો. મહેતાના ખૂન કેસમાં ઘ્યાન પરોવ્યું. (ક્રમશઃ)
(ચારમાંથી કોણ ખૂની હશે અને એણે શા માટે ખૂન કર્યું હશે એ જાણવા નાથુની જેમ આપણે પણ ઘેલાણી ઇન્વેસ્ટીગેશન પૂર્ણ કરે ત્યાં સુધી રાહ જોવી પડશે.)

Share |
 

Gujarat Samachar Plus

શિયાળાની કસરત ઉનાળામાં કામ ના લાગે
જેવા કપડાં તેવા કલરના મોબાઇલ કવર રાખવાનો ક્રેઝ
સ્વિમંિગપૂલમાં એડમિશન લેવું અઘરું
રોજના ૫૦૦૦ મોબાઈલનું વેચાણ
 

Gujarat Samachar plus

ગુજરાતી રસોડામાં ફેસબુકના તડકાનો મસાલો
મિલના ભુંગળામાંથી ઘુમાડો વઘે કે તરત જ ઓનલાઈન વોર્નંિગ
અમદાવાદના માર્કેટમાં ક્યાંય દેશી દાઉદખાની ઘઉં નથી
પરીક્ષાના છેલ્લા પેપરની છેલ્લી ઘડીની હાશ...
 
 

84th Oscar Awards

   
 
amul
   
   

Gujarat Samachar POLL

એન.આર.ઈન્સીટ્યુટ ડાન્સ પાર્ટી

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved