Last Update : 21-March-2012, Wednesday
 

ગ્રૂપ ફોટો

ડાર્ક સિક્રેટ્‌સ - રાજ ભાસ્કર

 

‘ઘેલાણીસાહેબ, હું પણ એ જ કહું છું. એ તસવીરમાં એવું તે શું હતું કે કોઇએ ચોરી જવી પડે? બાર જણનો સાવ સાદો ગ્રૂપ ફોટો હતો.’
ઓવનમાં મૂકેલી ભાખરી જેમ હોટ થઇ ગયેલી ધરતી પર નાઇટનો મૂન એની આઇસ્ક્રિમી ઠંડક ઢોળી રહ્યો હતો. રાતના સાડા દસ થયા હતા. એણે ગ્રાઉન્ડમાં ઊભા રહીને જોયું. મનુભાઇના બંગલાનું બારણું ખુલ્લું હતું. ડ્રોઇંગરૂમમાં કોઇ હતું નહીં. એ ઝડપથી અંદર પ્રવેશી ગયો.
ડ્રોઇંગરૂમમાં પ્રવેશતા જ એણે નોંઘ્યું કે મનુભાઇનું ફેમિલી રસોડામાં જમી રહ્યું હતું. કાંચીડો કોઇ જંતુ પર તરાપ મારે એવી સિફત અને ઝડપથી એણે ટી.વી. પર મૂકેલો ગ્રૂપ ફોટો ઉપાડ્યો અને પેન્ટના આગળના ભાગમાં ખોસી દીધો. બે ક્ષણ ઊભો રહ્યો. કોઇએ એને જોયો નથી એ નોંધીને એ ઝડપથી બહાર નીકળી ગયો.
ઘરે આવી વિચારે ચડ્યો. મનુભાઇના ઘરેથી તો સરળતાથી કામ પતી ગયું પણ હવે જયેશભાઇ અને ધીરજભાઇના ઘરેથી તસવીરો ઉઠાવવાની હતી અને એ કામ અઘરું હતું.
એ ત્રણે ઘરથી વાકેફ હતો. કોણ કેટલા વાગે ઘરમાં હોય છે? કેટલા વાગે ઉંઘી જાય છે? કેટલા વાગે બહાર જાય છે? ટી.વી. ક્યાં છે? સોફો ક્યાં છે? અને એ તસવીર ક્યાં મૂકી છે એ બધી જ વિગતોથી એ માહિતગાર હતો. એ પણ બધાને ઓળખતો હતો અને બધા પણ એને ઓળખતા હતા. એટલે બધાના ઘરમાં એ સરળતાથી અવરજવર કરી શકતો હતો. કોઇ ઘરમાં ઊભેલો જોઇ જાય તો પણ બહુ વાંધો આવે એમ નહોતો.
વિચારમાં ને વિચારમાં એને ઉંઘ ના આવી. રાતના ત્રણ વાગી ગયા હતા. સિગારેટના બે પેકેટ ખાલી થઇ ગયા હતા. આખરે ત્રીજું પેકેટ અડઘું થયું અને એના દિમાગે રસ્તો બતાવી દીધો. કામ અઘરું હતું પણ કર્યા વગર ચાલે એમ ન હતું. એ ગ્રૂપ ફોટો પર તો એની આવનારી જંિદગીનો આખો મદાર હતો.
બીજો દિવસ. સાંજનો સમય હતો. એ જયેશભાઇના ઘર પર નજર ખોડીને બેસી ગયો હતો. બરાબર સાડા પાંચ વાગે નીરુબહેન હાથમાં થેલી લઇને શાકભાજી લેવા માટે નીકળ્યા. એ એમનો રોજીંદો ક્રમ હતો. જયેશભાઇ હજુ ઓફિસેથી આવ્યા નહોતા. એ ફટાફટ દોડીને ઘરમાં પ્રવેશી ગયો. નાનકડી નેન્સી લેશન કરી રહી હતી. અંદર પ્રવેશતા એણે ચારેતરફ નજર ધુમાવી. એ ધારતો હતો એમ જ સોફા વચ્ચેના કોર્નર પર ફોટો પડ્યો હતો. નાનકડી નેન્સી એને ઓળખતી હતી. એ એની સામે હસી. એણે પૂછ્‌યું, ‘બેટા, મમ્મી ક્યાં ગઇ?’
‘એ તો શાકભાજી લેવા ગઇ અંકલ!’
‘ઓ.કે બેટા! હું પછી આવીશ! મને એક ગ્લાસ પાણી પાઇ દે.’
નેન્સી તરત જ પાણી લેવા માટે રસોડા તરફ ગઇ. તરત જ એણે સોફા વચ્ચેના કોર્નર પર મુકેલી તસવીર એના થેલામાં છુપાવી દીધી. નેન્સી પાણી લઇને આવી એટલે પાણી પીને એ ફટાફટ બહાર નીકળી ગયો.
એવી જ રીતે એક તક જોઇને એણે ધીરજભાઇના ઘરમાંથી પણ એ ફોટો ચોરી લીધો. એ રાત્રે એ મોડે સુધી જાગતો રહ્યો. એની સામે ત્રણ તસવીરો પડી હતી. અને એ ત્રણે તસવીરોને જોઇને ખંઘુ હસી રહ્યો હતો.
* * *
કિચુડાટ કરતા પંખા નીચે બેઠેલ ઈન્સપેકટર ઘેલાણીને ફોન પછાડતા કચકચ શરૂ કરી, ‘અરે, યાર! આ પોલીસમાં નોકરી લીધી એ કરતા તેલના ઘાણામાં બળદની જગ્યાએ જોતરાઇ ગયા હોત તો સારૂં થાત.’
‘સાહેબ, મારા ગામમાં એક ઘાંચીને ત્યાં વેકેન્સી છે? ભલામણ ચિઠ્ઠી લખી આપું? તમને જરૂર નોકરી મળી જશે. લુકવાઇઝ પણ તમે...’
‘બંધ થા, નહીંતર દઉં છું એક અવળા હાથની. સાલા, થોડી મિત્રતા રાખીએ એટલે બોલવાની ભાને નો રાખે!’ ઘેલાણી ગુસ્સે થઈ ગયા...
‘સોરી... સાહેબ, સોરી!’ નાથુએ એમના ગુસ્સાની અગરબતી ઠારતાં કહ્યું, ‘બોલો, શું થયું? કોનો ફોન હતો? કમિશનર સાહેબનો?’
‘ના, હવે મારા એક જુના મિત્ર મનુભાઇ હતા.’
‘શું થ્યુ કાંઇ ચોરી બોરી થઇ છે?’
‘હા, ચોરી થઇ છે અને બહુ જબરી થઇ છે. એમના ઘરમાંથી કોઇ એક ફોટો ચોરી ગયું છે. અને એ શોધવા હવે મને બોલાવે છે!’
‘હેં... ફોટાની ચોરી? કોઇ એન્ટીક પીસ હતો?’
‘ના, હવે! તાજેતરમાં જ પડાવેલો એમના મિત્રો સાથેનો ગ્રૂપ ફોટો હતો. બોલ હવે આવા કામ સોંપે એટલે ગુસ્સો ચડે કે ના ચડે? બીજું કોઇ હોત તો ગાળ આલીને ફોન મૂકી દેત, પણ ખાસ મિત્ર છે અને મારા કપરા સમયમાં મારી મદદ કરી છે એટલે કંઇ કહી ના શક્યો. ચાલ ઊભો થા! હવે તો જવું જ પડશે.’ ઘેલાણી ઊભા થયા અને ટોપી પહેરી ડંડો હાથમાં લઇ બહાર ચાલ્યા. નાથુ પણ એમની પાછળ પાછળ દોડ્યો. બહાર નીકળતી વખતે ઘેલાણી બબડતા હતા, ‘આવું ને આવું ચાલતું રહ્યું તો લોકો એમના છોકરાઓના પેન્સીલ અને રબ્બર શોધવા સ્કૂલમાં મોકલવા માંડશે...’
‘ફિકર નોટ સાહેબ મૈં હૂં ના! ફોટો ચોરાયો છે. કંઇક તો મામલો હશે. જઇએ તો ખરા!’
* * *
‘આવો આવો ઘેલાણી સાહેબ! સારું થયું તમે આવી ગયા. આવો ભાઇ, તમે પણ આવો. કેમ છો?’ મનુભાઇએ ઘેલાણી અને નાથુને આવકાર આપતા કહ્યું. ઘેલાણી બનાવટી હસ્યા. હજુ એમનો મુડ સારો નહોતો થયો. મનુભાઇની નાની બહેન વાસંતી ચા અને નાસ્તો મૂકી ગઇ પછી મનુભાઇએ વાત ચાલુ કરી.
‘ઘેલાણી વાત એમ બની છે કે મારા ઘરમાંથી કાલે કોઇક એક ગ્રૂપ ફોટો ચોરી ગયું છે.’
‘સાહેબ, સોનાની ફ્રેમ બ્રેમ હતી કે શું?’ નાથુએ ટોણો મારતા કહ્યું. મનુભાઇ ટોણો સમજ્યા નહીં. એમણે જવાબ આપ્યો, ‘ના, સાહેબ ના! અમે રહ્યા મઘ્યમવર્ગના માણસો. અમારે પહેરવા સોનુ નથી તો સજાવા ક્યાંથી કાઢવું?’
‘તો પછી એ ફોટામાં એવું તે શું હતું કે તમે આટલી બધી ચંિતા કરો છો? કદાચ ઘરમાં જ ક્યાંક આડી અવળી જગ્યાએ મુકાઇ ગયો હશે?’ ઘેલાણીએ વ્યાવહારિક વાત કરી.
જવાબમાં મનુભાઇએ માર્મિક વાત કરી, ‘ઘેલાણીસાહેબ, હું પણ એ જ કહું છું. એ તસવીરમાં એવું તે શું હતું કે કોઇએ ચોરી જવી પડે? બાર જણનો સાવ સાદો ગ્રૂપ ફોટો હતો. અમારી આ દસ ઘરની સોસાયટીના કેટલાક લોકો થોડા દિવસ પહેલા માઉન્ટ આબુ ગયા હતા. એ વખતે એ ફોટો પડાવેલો. બીજી ખાસ વાત તમને કહું. હું આ તસવીર ચોરાયાની ફરિયાદ પણ ના કરત. પણ બન્યું એવું કે ગઇ કાલે મારા એક મિત્ર આવ્યા હતા. એમને બતાવવા માટે મેં ફોટો શોઘ્યો. અહીં સામે ટી.વી. પર જ ફ્રેમ કરીને મુકી રાખેલો. પણ એ વખતે ત્યાં એ ફોટો ના મળ્યો. મને પણ પહેલાં તો એમ જ થયું કેે ક્યાંક આડીઅવળી જગાએ મુકાઇ ગયો હશે. એટલે મેં બહુ ગંભીરતાથી વાત ન લીધી. મારી બાજુમાં રહે છે એ જયેશભાઇ અને ધીરજભાઇ પણ અમારી સાથે એ ટુરમાં હતા. એમણે પણ એ ગ્રૂપ ફોટો મઢાવીને એમની પાસે રાખ્યોહતો. મેં તરત જ વાસંતીને મોકલીને થોડીવાર માટે એ ફોટો મંગાવ્યો. પણ આઘાતજનક વાત તો એ હતી કે જયેશભાઇ અને ધીરજભાઇ બંનેના ઘરેથી પણ એ ફોટો ગાયબ હતો. બંને મિત્રો મારી જેમ જ એમના ડ્રોઈંગરૂમમાં એ તસવીર રાખતા હતા. પણ એ દિવસે ક્યાંય ન મળી! હવે તમે જ કહો વાત ગંભીર છે કે નહીં? સાહેબ, મને તો વાતમાં કોઇક મોટી દુર્ઘટનાની ગંધ આવે છે.
ગંધ તો ઘેલાણીને પણ આવી. મનુભાઇની વાત સાંભળી એમનું દિમાગ ચકરાવા લેવા લાગ્યું. એમની વાત સાચી હતી. એક સાથે ત્રણ ઘરમાંથી, એક જ પ્રકારની તસવીર ગુમ થાય ત્યારે કોઇ કારણ વગર ગુમ ના જ થઇ હોય. દરેક ગુનો એક એકવાર બારણે ટકોરો જરૂર મારે છે. કદાચ આ એક ટકોરો જ હતો...
ઘેલાણી હવે એકદમ સિરિયસ થઇ ગયા. એમણે નાથુને કહ્યું, ‘નાથુ મનુભાઇ હવે જે કહે છે એની રજેરજ વિગતો નોંધતો જા. વાત બહુ ગંભીર છે. આ ફોટાની ચોરી પાછળ જરૂર કંઇક રહસ્ય છુપાયેલું છે.’
ઘેલાણી હવેએમના અસલી ડિટેક્ટીવી અંદાજમાં આવી ગયા હતા. એમણે મનુભાઇની પૂછપરછ ચાલુ કરી,
‘દોસ્ત, સૌથી પહેલા મને એ કહે કે ફોટો ચોરાયાની વાત તમે કોને કોને કરી છે?’
‘કોઇને નહીં, મારા ઘરમાં પણ કોઇને ખબર નથી કે આ ફોટો ગુમ થયો એ વાતને મેં આટલી ગંભીરતાથી લીધી છે. આ તો તારી સાથે આટલા વર્ષો ગાળ્યા છે એટલે દિમાગમાં શંકા-કુશંકાઓ જાગી અને તમને બોલાવ્યા.’
‘વેરી ગુડ! અને હવે કોઇને કહેતા પણ નહીં. નહીંતર ગુનેગાર ચેતી જશે. હવે મારે એ તસવીર જોવી છે. એને બીજી કોઇ કોપી છે તમારી પાસે? તમે જે કેમેરામાં એ ફોટો પાડ્યો હતો એ કેમેરો બતાવશો તો પણ ચાલશે.’
‘સાહેબ બધી એની જ મોકાણ છે. અમે અમારા કોઇના કેમેરામાં આ ફોટો પાડ્યો જ નહોતો. અમે તો ત્યાં માઉન્ટ આબુની બજારમાં ફરતા એક ફોટોગ્રાફર પાસે એ ફોટો પડાવ્યો હતો. એમાંથી અમે ત્રણ ફેમિલીએ ફોટો કોપી લેવાનું નક્કી કર્યું. પેલાએ કલાકમાં ત્રણ કોપી કાઢીને આપી દીધી. અને અત્યારેએ ત્રણે ત્રણ કોપીઓ ગાયબ છે.’
ઘેલાણીના કપાળ પર કરચલીઓ પડી, ‘ઓહ, આઈ સી!’ એમણે એ વાતને ગંભીરતાપૂર્વક દિમાગના કોમ્પ્યુટરમાં ફીટ કરીને આગળ પૂછ્‌યું, ‘મનુભાઇ હવે એ ફોટામાં જેટલા લોકો હતા એ બધા વિશે મને થોડી થોડી માહિતી આપી દો. મારે એમને જોવા પણ છે.’
એ બધા સાંજે સોસાયટીના મંદિરે આરતી વખતે ભેગા થાય છે. એ વખતે તમે એમને જોઇ શકશો. આજે જ આવી જાવ.
‘ઓ.કે હું સાંજે આવીશ. અને સાદા ડ્રેસમાં જ આવીશ. તમે તમારા મિત્ર તરીકે મારી ઓળખાણ આપી શકો.’
* * *
અલ્લડ છોકરી જેવી સાંજ ધીમે ધીમે સારથી બંગલોઝના કોમન પ્લોટના મેદાનની મર્દાના છાતી પર ઢળી રહી હતી. મનુભાઇના મિત્ર તરીકે આવેલા ઘેલાણી અને નાથુ મંદિરના ઓટલા પર બેઠા હતા. સોસાયટીના એક પછી એક રહીશો મંદિરે આવી રહ્યાં હતા અને મનુભાઇ એમના વિશે માહિતી આપી રહ્યા હતા, ‘સાહેબ, આ મંદિરના જમણી તરફના ગોખની બાજુમાં મોટી દાઢીવાળો જે માણસ ઊભો છે એ નવીન છે. અને બાજુમાં એની પત્ની નિશા. નવીન સી.જી. રોડ પર એક ઈન્વેસ્ટમેન્ટ કંપની ધરાવે છે. એની પત્ની હાઉસ વાઇફ છે. હમણાં જ સોસાયટીમાં રહેવા આવ્યા છે. ભાડે રહે છે. એની બાજુમાં ઊભા છે જયેશભાઇ, એમની પત્ની નિરુબહેન અને એમની દીકરી નેન્સી. જયેશભાઇ ગાંધીનગર સચિવાલયમાં સરકારી નોકરી કરે છે. અને નિરુબહેન હાઉસ વાઇફ છે.’
નાથુએ જયેશભાઇ સામે જોયું. કાળોડિબાંગ, ખીલના ડાઘાવાળો ચહેરો. વાંકડિયા વાળ અને લાલધુમ આંખો જોઇને નાથુએ કહ્યું, ‘સાહેબ, મને તો લાગે છે કે જયેશભાઇએ જ આ ફોટો ચોરીને સંતાડી દીધો હશે. એમાં એમના બે આશય હશે. એ તો એમની કદરૂપતા બહુ લોકો સુધી ના પહોંચે અને બીજું કે પાડોશીઓના છોકરા એમનો ફોટો જોઇને રડે નહીં.’
‘નાથુ, તું અરીસામાં જોતો હોત તો આવું ના કહેત. ચાલ મજાક છોડ અને કામમાં ઘ્યાન આપ!’ નાથુ સામે ડોળા કાઢી ઘેલાણીએ કહ્યું અને પછી મનુભાઇ સામે જોયું. મનુભાઇએ પરિચયનો દોર શરૂ કર્યો, ‘સાહેબ, ભીડમાં સૌથી છેલ્લે જે ઊભો છે એ ધીરજભાઇનો પરિવાર છે. એ એમની પત્ની નિરાલીબહેન, એમના બા-બાપુજી અને બે દીકરાઓ. આમાંથી ધીરજભાઇ અને નિરાલીબહેન અમારી સાથે આવ્યા હતા. ધીરજભાઇ બેંક ઓફ ઈન્ડિયામાં કેશિયર છે અને એમના પત્ની કોલેજમાં પ્રાઘ્યાપિકા છે. પછી સૌથી આગળ સફેદ સાડી પહેરીને ઊભી છે એ છોકરીનું નામ છે મિનાક્ષી. ઉંમર બહુ નાની છે. માત્ર સત્તાવીસ વર્ષ. ત્રણ વર્ષ પહેલા જ એના પતિનું એક અકસ્માતમાં મૃત્યુ થઇ ગયું છે. સરકારી શાળામાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી કરે છે. એનું કહેવું છે કે એ કોઇ પર ભાર બનવા કે બીજા લગ્ન કરવા નથી માંગતી. એટલે અહીં એકલી રહે છે.’
‘મનુભાઇ, લોકો બહુ ભોળા અને સામાન્ય લાગે છે. તમે બતાવ્યા એ બધા થઇને કુલ આઠ જણ થયા. તમે કુલ બાર જણા કહેતા હતા. બાકીના ચાર ક્યાં છે?’
‘બાકીમાં તો ત્રણ જણ અમે હતા. ત્રણે તમારી સાથે છીએ. હું પોતે, મારી વાઇફ અનસુયા અને બહેન વાસંતી. એ સિવાય એક છોકરો છે. બોબી નામ છે એનું. એમ.બી..એ કરે છે. મારા જૂના મિત્રનો દિકરો છે. અને મારી સાથે મારા ઘરમાં જ પેઇંગ ગેસ્ટ તરીકે રહે છે. એ ઈવનંિગ કોચંિગ ક્લાસમાં ગયો છે. હમણાં આવતો જ હશે. ચાલો આપણે ઘેર જઇએ.
‘ના, દોસ્ત! વારે ઘડિયે તમારા ઘરે આવીશું તો તમારા ઘરે પણ કોઇને શક થઇ જશે. અને હું કોઇ પણ ભોગે અહીં કોઇને ખ્યાલ નથી પડવા દેવા માંગતો કે આપણે આ ચોરાયેલા ફોટાની તપાસ કરી રહ્યા છીએ.’
‘પણ બોબીને નથી મળવું તમારે?’
‘ના, એ તો આવતા-જતા જોઇ લઇશ. તમે એક કામ કરો. આ બારે બાર જણાના મોબાઇલ નંબરો હોય તો મને આપી દો. તમારો, અનસુયાભાભીનો, વાસંતીનો અને બોબીનો પણ.’ ઘેલાણીએ હસીને કહ્યું. મનુભાઇના ચહેરાનો ભાવ બદલાઇ ગયો, ‘અમારા નંબર તમારે શું કરવા છે?’
‘ભાઇ, તપાસમાં બધી જ વસ્તુની જરૂર પડે. તમને કંઇ વાંધો છે?’
‘ના, ના! વાંધો તો શું હોય એમાં?’ બોલીને મનુભાઇએ કમને બારે બાર નંબરો લખાવ્યા.
મંદિરની આરતી ક્યારની પતી ગઇ હતી. સોસાયટીના બધા જ લોકો પોતપોતાના ઘરે ચાલ્યા ગયા હતા. છેલ્લે આ ત્રણ જણ જ હતા. ત્રણે ચાલતા ચાલતા બહાર નીકળ્યા. ઘેલાણીની લાખ આનાકાની છતાં મનુભાઇ એમને એમના ઘરે લઇ ગયા. અનસુયાબહેને ફટાફટ ચા બનાવી. ચા પીને ઘેલાણી મનુભાઇના વરંડામાં આવેલા બાથરૂમ તરફ હળવા થવા માટે ગયા. ઘેલાણી હળવા થઇ રહ્યા હતા ત્યાં જ એમના કાને એક દબાયેલો અવાજ આવ્યો, ‘એય બોબીડા! નવ વાગવા આવ્યા. ક્યાં છે તું?’ વાસંતી બોલી રહી હતી.
‘....’ સામે છેડે શું બોલ્યું એ સ્વાભાવિક જ ઘેલાણીને ના સંભળાય. પણ પછીના શબ્દો ચોખ્ખા સંભળાયા, ‘પેલું કામ પતી ગયું છે. કોઇને કશો શક પણ નથી ગયો. આપણો પ્લાન ડન... બાય!’ વાસંતીને ખબર નહોતી કે ઘેલાણી બાથરૂમમાં હતા. એ વાત કરીને તરત જ અંદર ચાલી ગઇ.
ઘેલાણી હચમચી ગયા. એ ફટાફટ બહાર આવ્યા અને મનુભાઇની રજા લીધી. આખાયે રસ્તે એમના દિમાગમાં વાસંતી જ ધુમતી રહી. વાસંતીએ બોબી સાથે શું પ્લાન કર્યો હશે? એને ફોટાની ચોરી સાથે કંઇ સંબંધ હશે કે નહીં? આવા અનેક પ્રશ્નો એમના દિમાગને ઘેરી રહ્યા હતા પણ જવાબ હજુ બહુ દૂર હતો... બહુ જ દૂર...! (ક્રમશઃ)
(આ ત્રણે ફોટાઓ કોણે ચોર્યા છે? સામાન્ય ફોટોઓ ચોરવા પાછળનો ચોરનો શું આશય હોઇ શકે? શું ખુદ મનુભાઇની બહેન વાસંતીને આ ફોટાઓની ચોરી સાથે કોઇ સંબંધ છે કે નહીં? એ બધા જ રહસ્યો પરથી આવતા અઠવાડિયે પરદો ઊઠી જશે.)

Share |

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
 
 

Science and Technology

માર્સ - ૫૦૦ ''પૃથ્વી પરનો સ્પેસ ટ્રાવેલનો સૌથી લાંબો પ્રયોગ''

પપુઆ ન્યુગીનીના દરિયામાં ઃ સોલ્વારા-૧
માઇફો-લિપો ફિલિંગ
વ્યાયામ અને આહારથી BP ઘટાડી શકાય... !
બ્રો-લિફટ કે પાળ લિફટ
 

Gujarat Samachar Plus

ફૈટી ફૂડથી આક્રમકતામાં વધારો થાય છે
સંસ્કૃતિ અને સેહતનો સાથી પાન
 

Gujarat Samachar Plus

હેરિટેજનું રિસ્ટોરેશન કે શાળાનું ડિસ્ટ્રક્શન?
અમદાવાદ યુનિ.માં હેરિટેજ કોર્સનું કમઠાણ
સચિનની સો સદીઓની પ્રત્યેક ક્ષણોનું સરવૈયું
એલ.ડી એન્જિ દ્વારા ૧૮ અર્થ ક્વેક રેઝિસ્ટન્સ લેબ
ચોગ્ગા-છગ્ગાની રમઝટને વઘુ ૧૫ લાખ ક્રિકેટ ક્રેઝી માણશે
મઘ્યમ વયની મહિલાઓના હૃદય નબળા બની રહ્યા છે
ડોર નોબ્સનો મિડાઈવલ લુક હવે ગુજરાતમાં પણ
  More Stories
 
 

84th Oscar Awards

   

પાંચ રાજ્યોમાં ચૂંટણી ....

election
 
amul
   
   

Gujarat Samachar POLL

લાઠીચાર્જ @ ગાંધીનગર

webad3 lagnavisha
   

Follow Us

Facebook Twitter
   
 
   

ARCHIVES
સમાચાર સંગ્રહ જોવા અહી ક્લિક કરો

aaj

આજનું પંચાગ

આજનું ભવિષ્ય
સુપ્રભાતમ્

આજનું ઔષધ

આજની જોક આજની રેસીપી
       
 
 

વૈવિધ્ય

• તંત્રી લેખ • પ્રસંગપટ
• દિલ્હીની વાત • આસપાસ
• ન્યુઝ વ્યુઝ •વાતવાતમાં
• નેટવર્ક • અવસાન નોંધ
   
 
plus
 

આજનું કાર્ટુન

arc archive

પૂર્તિઓ

 
 
Gujarat Samachar © 2012 All Rights Reserved