ગઈકાલે ‘શિક્ષક દિન’ હતો ને ? દ્રોણાચાર્ય ગુજરાતમાં ફરવા પધાર્યા હતાં.
પણ રવિવાર હતો એટલે નિશાળો બંધ હતી અને ટ્યૂશન કલાસીસ ધમધમતા હતા ! શોપિંગ સેન્ટરોમાં ઘેટાં-બકરાંની જેમ ભરેલાં કલાસીસ જોઈને એ દુઃખી થઈ ગયા.
‘‘આ...આ બઘું શું છે ? આવા બંધિયાર વાતાવરણમાં શિક્ષણકાર્ય ? અસંભવ ! તમે લોકો વૃક્ષો નીચે કેમ નથી જતા ?’’
‘‘એ કાકા, ઝાડ નીચે તો આજકાલ કપલિયાં જ હોય !’’ કલાસીસના સંચાલકે ચોપડાવી.
‘‘કપલિયાં ? એ વળી શું ?’’
‘‘તમને ના ખબર પડે ! અહીં શેના માટે આયા છો ? કોઈની ફી ભરવાની છે ?’’
‘‘મને ઓળખતા નથી ? હું દ્રોણાચાર્ય છું ! મને એમ કહો કે શિક્ષણ કાર્ય માટે તમે ગુરૂદક્ષિણામાં શું માગો છો ?’’
સંચાલક હસ્યો ‘‘તમે અંગૂઠો કાપી લેતા હતા ને ? અમે તો વાલીઓનાં ખિસ્સાં જ કાપી લઈએ છીએ !’’
‘‘જુલમ છે !’’ દ્રોણાચાર્ય વ્યથિત થઈ ગયા ‘‘તમને ખબર છે ? બાણાવળી અર્જુન મારો શ્રેષ્ઠ વિદ્યાર્થી હતો...’’
‘‘અમે બી તમારી જ સ્ટાઈલથી ભણાવીએ છીએ ! બોર્ડમાં સારા ટકા લાવનારો તો એકાદ જ હોય ને ? બાકીનાને તો તમે જેમ કૌરવોને ભણાવતા હતા એમ જ લબડધક...’’
‘‘હેં ? શું કહ્યું ? મેં કૌરવોને લબડધક ભણાવ્યું ?’’
‘‘હાસ્તો વળી ? નહિતર ડફોળો ૧૦૦ હતા, છતાં પાંચ જણા સામે આખું યુદ્ધ શેના હારી ગયા ?’’
‘‘દ્રોણાચાર્ય ડઘાઈ ગયા !’’
સંચાલકે એમના ખભે હાથ મુકતાં કહ્યું ‘‘વડીલ, ટેન્શન ના કરો. મહાભારત હોય કે મોડર્ન ભારત, બઘું સરખું જ છે !’’
- મન્નુ શેખચલ્લી