મઘ્યમવર્ગના એક ભાઈ મળ્યા. મોંઘવારીની વાત નીકળી એટલે એકદમ જોરથી ઉત્સાહભેર બોલ્યા ઃ ‘મોંઘવારી જિંદાબાદ.’
‘કેમ, કેમ ?’
‘કેમ શું ? પેલા પવાર પ્રધાને ખાંડ મોંઘી કરી નાખી. માટે ખાંડ છોડી દેવી પડી. મારો ડાયાબિટિસ કાબૂમાં આવી ગયો.’
‘પણ બીજી બધી વસ્તુ મોંઘી છે તેનું શું ?’
‘અનાજ મોંધું થયું. અરે મેં એકટાણું શરૂ કરી દીઘું. શરીર પરથી ધીમે ધીમે ફુગાવો ઓછો થઇ ગયો. પવાર સાહેબે મારું વજન ઉતારી આપ્યું.’
‘પણ દૂધ ? એના ય ભાવ વઘ્યા.. !’
‘એય સરસ. દૂધમાં દૂધ જેટલું જ પાણી ઉમેરીને ચા બનાવુ છું. આમે ય ચોખ્ખું દૂધ આપણને પચે એવાં આંતરડાં જ કયાં રહ્યાં છે ! ‘નીર-ભેળ’ દૂધ તરત પચી જાય છે.’
‘તમે તો કમાલ છો.. દરેક વસ્તુની મોંઘવારી વધતી જાય છે... ને તમે મોંઘવારી જિંદાબાદ કરો છો ? આ મોંઘવારીમાં જીવાય કેમ ? મરી જવું પડે.’
‘બસ એટલે જ ખુશ છું. જીવતા જીવતા મરવાની ય કેવી મઝા છે ? મહાન પુરૂષો મરીને જીવતા રહે છે... આપણે જીવતે જીવ મરવાનું છે. મોંઘવારીમાં મરવાનું ય સુખ છે. ભલે બધી વસ્તુ મોંઘી થાય, શ્મશાનમાં લાકડાં મોંઘા હોય તો બસ છે. મોંઘે લાકડે ચિતામાં બળ્યા એટલો સંતોષ તો મળે ને !’
‘મર્યા પછી ?’ એમને પૂછયું. એ ફરી પોકારી ઉઠયા ઃ ‘મોંઘવારી જિંદાબાદ.’